არავისთვის საიდუმლოს არ წარმოადგენს ის ფაქტი, რომ ალბერტ აინშტაინი გენიალური მოაზროვნე და ჰუმანისტი გახლდათ. ის ფიზიკაში 300-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია, ამასთანავე, აინშტაინის კალამს ეკუთვნის 150-მდე წიგნი და სტატია მეცნიერების ისტორიაში, პუბლიცისტიკასა და ფილოსოფიაში.

       ახლობლები აინშტაინს ახასიათებდნენ როგორც მეგობრულ, ხალისიანსა და სიცოცხლით სავსე ადამიანს, რომელსაც შესანიშნავი იუმორის გრძნობა ჰქონდა. ის საოცრად კეთილი ყოფილა და უანგაროდ ეხმარებოდა ყველას, თუ ამის საშუალება ჰქონდა.

       აინშტაინს განსაკუთრებით ჰყვარებია მუსიკა. მისი რჩეული კომპოზიტორები იყვნენ ბახი, მოცარტი, შუმანი და შუბერტი, სიცოცხლის ბოლო წლებში კი - ბრამსიც. შესანიშნავად უკრავდა ვიოლინოზე და ამ ინსტრუმენტს თავიდან არასოდეს იშორებდა. აღტაცებით ლაპარაკობდა ლევ ტოლსტოიზე, დოსტოევსკიზე, დიკენსზე, ბერტოლდ ბრეხტის შემოქმედებაზე... თანამედროვეთა თქმით, სიცოცხლის ბოლოს მუდმივად ერთი სვიტერი ეცვა, რომელიც გამორჩეულად ჰყვარებია.

       კოლოსარული ავტორიტეტის მიუხედავად, აინშტაინი საოცრად თავმდაბალი ყოფილა - შეეძლო თავისი შეცდომა ათასობით ადამიანის წინაშეც კი ეღიარებინა... სიცრუესა და უსამართლობას ვერ ეგუებოდა, უფრო მეტიც, ეს თვისებები მასში საშინელ რისხვას იწვევდა. შემორჩენილია აინშტაინის წერილი დის - მაიას მიმართ, სადაც მეცნიერი წერს: ”როგორც ჩანს, დღევანდელმა ადამიანებმა დაკარგეს სამართლიანობისა და ღირსების გრძნობა, შეწყვიტეს პატივისცემა იმისა, რასაც ჩვენმა წინა თაობებმა დიდი ძალისხმევთ მიაღწიეს...”

       ამბობენ, რომ ყველაზე საძულველი სიტყვა აინშტაინისათვის ”ძალადობა” იყო. მეცნიერის პირადი ექიმი გუსტავ ბუკი წერდა, რომ ის ვერასოდეს იტანდა მხატვრების წინაშე პოზიორობას, მაგრამ თუ რომელიმე მხატვარი ეტყოდა, რომ მისი პორტრეტის წყალობით აპირებდა გაჭირვებისა და სიღარიბის დაძლევას, მაშინვე თანხმდებოდა და საათობით ელოდა, როდის დასრულდებოდა მისი წამება.

       ცნობილია კიდევ ერთი საინტერესო ფაქტი გენიალური მეცნიერის ცხოვრებიდან: ერთხელ, გერმანიაში, აინშტაინს დიდ საქველმოქმედო კონცერტში მიუღია მონაწილეობა. იქაურმა ჟურნალისტმა, რომელიც აღფრთოვანებული იყო მისი შესრულებით, ახლობელს ჰკითხა, თუ ვინ იყო ეს ბრწყინვალე შემსრულებელი. ”როგორ ვერ იცანით, ეს ხომ თვით აინშტაინია?!” - უპასუხა გაკვირვებულმა ქალმა. მეორე დღეს გაზეთში გაჩნდა ცნობა, რომ გერმანიაში სტუმრად ჩამოვიდა დიდი მუსიკოსი, რომელიც ვირტუოზულად უკრავდა ვიოლინოზე. აინშტაინი პატარა ბავშვივით იყო გახარებული და აღტაცებული. დიდ მოაზროვნეს სტატია გაზეთიდან ამოუჭრია და ყველას ეუბნებოდა: ”თქვენ გგონიათ მართლა მეცნიერი ვარ? არა, მე ცნობილი მევიოლინე ვარო...”

       ალბერტ აინშტაინმა ამგვარად ჩამოაყალიბა თავისი შეხედულებათა სისტემა: ”იდეალები, რომლებიც ცხოვრების გზას მინათებდა, მუდამ იყო - სიკეთე, სილამაზე და ჭეშმარიტება...”

ავტორი: ხათუნა ჩიგოგიძე