ინგლისში ფრანგულმა გოთიკამ ადრე შეაღწია - XIIს-ის ბოლო მეოთხედში. გოთიკური ტაძრის აგება უმრავლეს შემთხვევაში ხდებოდა ხანძრით განადგურებული ძველი რომანული შენობების ადგილას.  ასევე მოხდა კენტერბერის ტაძრის შემთხვევაშიც.  1174წ-ის ხანძრის შემდეგ უილიამმა სენსიდან ტაძარი სენსის (საფრანგეთი) საკათედრო ტაძრის (რომელიც ლანის ტაძრის დიზაინს მჭიდროდ ენათესავებოდა) მსგავსად ადრეული გოთიკის ხასიათში ააგო. კენტერბერის ქორედი სენსისა და ლანის მსგავსია და უფრო მეტად ფრანგული ხასიათისაა, ვიდრე მომდევნო პერიოდის მომწიფებული ინგლისური ტაძრები, რომლებმაც შეინარჩუნეს ძველი ნორმანული ხასიათი და ამავე დროს შეითვისეს საფრანგეთიდან იმპორტირებული სტილი. ამდენად ისინი განსხვავებული ინგლისური ხასიათისაა.

       ინგლისური გოთიკური არქიტექტურა კარგადაა წარმოდგენილი სოლსბერის ტაძარში, რომლის მნიშვნელოვანი ნაწილი აიგო 1220-1260წწ-ში. კოშკი და საყრდენები დაარსდა XIV ს-ში. მისი ადგილმდებარეობა განსხვავებულია სხვა ტაძრებისაგან, ის ხეებითა და მდელოთია გარშემორტყმული და არა ქალაქის დასახლებით. მისი ფარდისებური, განიერი ფასადი არ შეესაბამება ინტერიერს. ჯუჯა კოშკებით, ნიშების ჰორიზონტალური იარუსით, მცირე ზომის პორტალებით ის მკვეთრად  განასხვავდება პარიზის და ამიენის ტაძრებიდან. ასევე განსხვავებულია შუაჯვარედზე აღმართული უზარმაზარი კოშკი, რომელიც დომინირებს სილუეტში. სოლსბერის სიმაღლე მოკრძალებულია მისივე თანამედროვე ამიენის ტაძართან შედარებით. ასევე განსხვავებულია გრძელი სწორხაზოვანი გეგმა, მისი წყვილი ტრანსეპტითა და ცისტერციანული არქიტექტურისთვის დამახასიათებელი და ინგლისში რომანული პერიოდიდან უპირატესად გამოყენებული განიერი აღმოსავლეთი ბოლოთი. ინტერიერი მაინც უფრო გოთიკურია თავისი სამიარუსიანი დონეებით, შეისრული თაღებით, ნერვიურებიანი კამარებით და შედგენილი საყრდენი ბურჯებით (ბურჯების კომბინაცია სვეტებთან).

       ბურჯებზე მიყრდნობილი სვეტები არ მიუყვება კედელს კამარების ნერვიურებამდე. ამდენად კამარების ნერვიურები ამოზრდილია ტრიფორიუმისა და ბურჯების იარუსის ჰორიზონტალურად გამყოფი კარნიზიდან. თაღების და ტრიფორიუმის დეკორატიული გაფორმება  ძალიან მდიდრულია, რასაც კიდევ უფრო ზრდის ფერადი ქვების კონტრასტულობა და რაც განაპირობებს ინტერიერის ბრწყინვალებას. ინგლისელების მიერ ქვის კარკასის შექმნის ოსტატობა კარგად ჩანს ღვთისმშობელ მარიამისადმი მიძღვნილ კაპელაში (Lady Chapel). წარმოუდგენლად მოხდენილი, ტანწერწეტა საყრდენი  ბურჯები შედგენილი ცალკეული სვეტებისაგან თითქოს კი არ ზიდავს აზვირთებულ კამარებს, არამედ ზღუდავს მათ.  ინგლისურმა არქიტექტურამ ადრევე შეიძინა საკუთარი არქიტექტურულ-მხატვრული  მოდელი.

       სტრუქტურული ლოგიკა მეორადი იყო შენობის შექმნაში. საყრდენი სისტემა, კედელი და კამარა XIVს-ში უფრო მეტად კომპლექსური, ერთიანი და დეკორატიული გახდა. ამ პერიოდის ინგლისურ გოთიკას დეკორატიული ეწოდა. გლოსტერის საკათედრო ტაძრის ქორედი სოლსბერის ტაძრის აგებიდან საუკუნის შემდეგ განხორციელდა. ის წარმოგვიდგენს დეკორატიული სტილიდან ინგლისური გოთიკის გვიანი პერიოდის ე.წ. პერპენდიკულარულ ანუ ტიუდორის სტილზე გადასვლას, რაც მას ჰენრი VII გამეფების შემდეგ ეწოდა.

       გლოსტერში დამახასიათებელი განიერი აღმოსავლეთი ბოლო გახსნილია უზარმაზარი  სარკმლით, რომელიც ალათებიანი ფანჯრებით ჰორიზონტალურ იარუსებადაა დაყოფილი სოლსბერის ფარდისებური ფასადის ფორმებისა და პროპორციების მსგავსად, თუმცა აქ შუა ნავში სოლსბერის კედლის ჰორიზონტალური აქცენტები წაშლილია, რამდენადაც იატაკიდან კამარებამდე აზიდულ კედლის უწყვეტ ვერტიკალურ ელემენტებს მთელი დონეები ერთიანობაში   ჰყავს მოყვანილი. კამარების ნერვიურები ორნამენტული სხმულების უღრან ტყედაა ქცეული, რომელთაც კონსტრუქციული ფუნქცია არ გააჩნიათ. ფაქტიურად ეს ცილინდრული კამარებია დეკორატიული დამატებებით და არა ნერვიურებიანი კამარები. ინგლისური პერპენდიკულარული სტილის კულიმინაციას და ტიუდორის აყვავების მაგალითს წარმოადგენს XVIს-ის პირველ ორ დეკადაში აგებული ვესტმინსტერის სააბატოსთან არსებული ჰენრი VII-ის კაპელის კამარები. მათი ხაზოვანი ნერვიურები ქმნიან მარაოსებურ კამარებს გაფორმებულს სტალაქტიტების მსგავსი დეკორით. კაპელის არქიტექტურაში თითქოს გოთიკური კარკასი დეკორატიულ ფანტაზიაში გადადის. კონსტრუქციული ფუნქციიდან განთავისუფლებული ორიგინალური ხაზები მრავალრიცხოვანია, მრავალგვარია და გადაზრდილია განუმეორებელ თეატრალურობაში. ტიუდორის ამ შენობაში პერპენდიკულარული სტილი ნათლად ასახავს შუა საუკუნეების მიწურულს უკვე მომაკვდავი რაინდობის ეტიკეტში ჩადებული ცხოვრების დახვეწილ ხასიათს. რა თქმა უნდა ცხოვრება ისევე მძვინვარებდა, როგორც ყოველთვის  მართლაც ეს პერიოდი იყო მღელვარე ინგლისური რენესანსის ზღურბლი, მაგრამ ხელოვნებაში მისი გამოხატულება უფრო ფაქიზი იყო, ვიდრე მძლავრი.