ასაკთან ერთად ზოგიერთი პერსონოლოგიური მახასიათებელი და აშლილობა სუსტდება, ზოგი ისეთივე ინტენსიობის რჩება, ზოგი კი უფრო მწვავდება. მეტაანალიზმა აჩვენა, რომ 50 წელს გადაცილებულ პირებში, პერსონოლოგიური აშლილობის გავრცელების სიხშირე შეადგენდა 7-10%-ს (Abram and Horowitz, 1996), ხოლო ახალგაზრდებთან, გარკვეულ წილად, უფრო დაბალია ეს მაჩვენებელი. მაჩვენებლის ასეთი დაქვეითება ხშირად მიეწერება იმას, რომ პერსონოლოგიური აშლილობების "ბ" კლასტერი ნაკლებად გამოკვეთილი ხდება (Cohen et al., 1994), ხოლო ობსესიურკომპულსური და შიზოიდური მახასიათებლები შეიძლება უფრო თვალსაჩინო გახდეს (Enels et al., 2003). შიზოიდური ან პარანოიდული მახასაითებლები შეიძლება გაამწვავოს ხანდაზმულ ასაკთან დაკავშირებულმა სოციალურმა იზოლაციამ, იმდენად, რომ, ისინი პროფესიონალებმა, შეიძლება შეცდომით ბოდვით აშლილობად ან შიზოფრენიად მიიჩნიონ. ამ ასაკობრივ ჯგუფში კრიმინალური ქცევა ძალიან იშვიათია. ინგლისსა და უელსში დანაშაულის გამო მსჯავრდებულ პირებს შორის 60 წელს გადაცილებული მამაკაცების რაოდენობა, მხოლოდ 1.7%-ია (Fazel et al., 2001).

      ხანდაზმულებში პერსონოლოგიური აშლილობა ხშირად კომორბიდულია დეპრესიასთან და სხვა ფსიქიკურ აშლილობებთან (Devenand, 2002). ისევე, როგორც ახალგაზრდა პაციენტებში, ის ცუდ პროგნოზთანაა დაკავშირებული. პერსონოლოგიური აშლილობა, შეიძლება, გვიანი პერიოდის დეპრესიის რისკ-ფაქტორსაც წარმოადგენდეს (Abrams et al., 1987).

      ხანდამზულებში პერსონოლოგიური აშლილობის მიმოხილვისთვის იხილეთ Holroyd, 2000. ხანდაზმულთა სხვა ფსიქიატრიული სინდრომები სიბინძურის სენილური სინდრომი სიბინძურის სენილური სინდრომი ასევე ცნობილია, როგორც დიოგენეს სინდრომი (Clark et al., 1975). ამ სინდრომს ახასიათებს საკუთარი თავისა და გარემოს უგულებელყოფა, შინ სიბინძურეში ყოფნა, სოციალური გარიყულობა და იზოლაცია. ხანდაზმულ პირებში სილოგამანიაც (Syllogomania - არასაჭირო საგნების დახვავება) იჩენს თავს. ამ სინდრომის პროვოცირება შეიძლება მოახდინოს სტრესულმა ცხოვრებისეულმა მოვლენებმა. საავადმყოფოში მოთავსების შემდგომ მაღალია სიკვდილიანობა. დიოგენეს სინდრომის არსებობისას უნდა გამოირიცხოს საკუთარი თავის უგულებელყოფის სხვა მიზეზები, განსაკუთრებით დემენცია, ფსიქოზი ან მძიმე დეპრესია. როგორც წესი, ადამიანი ჯიუტად ამბობს უარს ნებისმიერ დახმარებაზე. რთულია იმის განსაზღვრა, თუ როდის უნდა მოხდეს იძულებითი ჩარევა. მიმოხილვისთვის იხილეთ Reyes-Ortiz, 2001.

      შარლ ბონეს სინდრომი შარლ ბონეს სინდრომი გულისხმობს ვიზუალური ჰალუცინაციების არსებობას ფსიქოზის, დემენციის ან დელირიუმის მახასიათებლების გარეშე. ეს ყურადსაღები სინდრომია, რადგან ყოფილა მცდარი დიაგნოზის (განსაკუთრებით ფსიქოზის) დასმის შემთხვევები, რასაც მოსდევდა არასწორი მკურნალობის დანიშვნა. სინდრომი ატარებს შვეიცარიელი ფილოსოფოსის სახელს, რომელმაც, 1760 წელს აღწერა თავისი პაპის შემთხვევა. აღიშნული სინდრომი განსაკუთრებით ხშირია ცუდი მხედველობის მქონე ხანდაზმულ ადამიანებში. გავრცელების სიხშირე დაახლოებით 10-15%-ია. ამბობენ, რომ ეს სინდრომი ხანდაზმული ასაკის ფსიქიატრებთან გაგზავნილი პაციენტების 3.5%-ში ვლინდება. ვიზუალური ჰალუცინაციები კარგად ჩამოყალიბებული და ცხადია, და გარე სივრცეში მყოფად აღიქმება. ისინი შეიძლება პერიოდული ან მუდმივი იყოს. მათი შინაარსი ხან ცვალებადია, ხან სტერეოტიპული. ისინი პაციენტისთვის არანაირი პიროვნული მნიშვნელობის მატარებლები არ არიან. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი აკმაყოფილებენ ნამდვილი ჰალუცინაციების ძირითად კრიტერიუმებს, პაციენტს ისეთი განცდა აქვს, რომ ისინი არარეალურია და, ხშირად, მათი გაქრობა თვალების დახუჭვით შეუძლია. მდგომარეობა უმჯობესდება, თუ მხედველობა აღდგება ან პაციენტი სრულიად დაბრმავდება. არ არსებობს ამ სინდრომის სპეციფიკური მკურნალობა. გამოთქმულია მოსაზრება, რომ სინდრომი, შეიძლება, დემენციის ადრეულ ნიშანს წარმოადგენდეს, მაგრამ ეს მოსაზრება დადასტურებული არ არის. მიმოხილვისთვის იხილეთ Jacob et al., 2004.