ბაყდარს!

      გწერს შენი საპყარი

      ეტყობა ძალიან შეწუხებულია ის დევი, ისევ სიზმარში ვნახე, მოვიდა, დარდიანი სახით ჩამომიჯდა სასთუმალთან და მეჩურჩულება:

- საპყარ!

- ჰო, რა იყო, ხო ხედავ, მძინავს.

- გამარჯვება.

- გაგიმარჯოს.

- ნემსი და ძაფი ხო არ გექნება?

- რად გინდა?

- ხო იცი, მარჯვენა ჯიბე მაქვს გახეული და იმის გაკერვა მინდა.

- არა, ძაო, სადაც ჩემი პაპის პაპის აქეთ ჯიბეგამოხეულმა იარე, ახლა რა ჯიბის გაკერვა აგიტყდა?

- ვიცი, როგორ იომე და სისხლი ღვარე, ვიცი, როგორ ეწამე და იღბალსა მინდა გწიო, ჯიბე მინდა გავიკერო, მერე მოიტანე და რაც შენ შვილებს და შვილიშვილებს, რაც შენი საყვარელი ადამიანების შვილებს ჭიპებს დააჭრით, სუ იმით ამოვივსებ ორივე ჯიბეს, თხილი ხო მიყვარს, ერთი თხილი რა არის, იმასაც კი აღარ ჩავიგდებ შიგ, რო ხელი არ წამიცდეს და კიდე არ გავიხიო ჯიბე. აბა მერე ნახონ შენმა მტრებმა, როგორი დევივით მოდგმა გეყოლება.

      რა იღბალი მაქვს, ჩემო ბაყდარ, სიზმარშიც კი არა მაქვს იღბალი, შემოვიარე მთელი სახლი და ვერც ნემსი ვიშოვე და ვერც ძაფი.

      დარდიანი წავიდა დევი.

საპყარი
სოფელი
1944