კაჯა პუნარი. სულ ერთი საათია, რაც აქ ვარ და აქედან წასვლა არ მინდა, რადგან ჩემი სამშობლოს ნაწილი აღმოვაჩინე. აქ ჩემ მიმართ ყველა ძალიან გულთბილი და კეთილგანწყობილია. ალავიტთა[1] ამბავს ვკითხულობ, ბავშვებთან ვთამაშობ და მათთან ერთად ვსეირნობ. საუცხოო ლეღვებქვეშ მრავალი საათი გავატარე და ამ უგემრიელესი ხილით ვიმარხულე. აქ ასეულობით ლეღვი დგას. გზასთან ახლოსაც ბევრია. ბიჭები ყარაულობენ, რომ მოხეტიალე თურქებმა სულ არ ჩამოკრიფონ.

      ახლა ობლებზე უფრო მეტი საზრუნავი. ყოველ საღამოს, დაძინებამდე, ბატონი შნაიდერის ირგვლივ იკრიბებიან და ის მათ რაიმე ამბავს უყვება. ამბების მოყოლის დრო ყველა ბავშვს უყვარს. განაბულები თვალს არ აშორებენ მთხრობელის ბაგეს. განსაკუთრებით უყვართ ამბები დიად გმირებზე. პირდაღებულნი უსმენენ, ზოგჯერ რომელიმე ბავშვი რაღაცას შეეკითხება, ზოგჯერ ყველანი ერთად იცინიან, ხანაც მთხრობელს ეხმარებიან, როცა მას შესაბამისი სომხური სიტყვა არ ახსენდება.