ჩემო ბაყდარ!

      გწერს შენი საპყარი.

      წერილს რატომ აღარა მწერ, ბაყდარ, რაშია საქმე?! მე კიდევ სიზმარში გნახე. ვითომ წითელ ჭიანჭველაზე იჯექი და მიაჭენებდი. ვფიქრობდი, რა ხდება, ეს ამოდენა კაცი ჭიანჭველაზე ზის და ფეხებს მიწაზე ვერც კი უწვდენს. ფერდებში სცემდი ქუსლებს და ისიც გამალებული მირბოდა. უკან ცხენოსანი ჯარი მოგდევდათ ჭენებით და ძლივს გეწეოდნენ. როგორც ჩანს, შენი ჯარი იყო, დროშების ფრიალით მოგდევდნენ. მე გორაზე გადმომდგარი გეძახდი - ბაყდარ! ბაყდარ! საით მიდიხარ? შენ არც კი შეგიჩერებია ჭიანჭველა, მარტო თავი შემოაბრუნე ჩემსკენ და ომახიანად გამომძახე - „ომში მივდივარ, ომში! მტერს დავამარცხებ და მოვბრუნდები.

      აგრე ჭენებ-ჭენებით, ჭიანჭველაზე ამაყად ამხედრებულმა ჩაიარე მთელი ხეობა. მე რა თქმა უნდა, მანამდე ვიდექი იმ გორაზე, სანამ შენ და შენი ჯარი, ხეობის ბოლოს, თვალს არ მიეფარეთ. მერე რატომღაც ცრემლის კურცხალი ჩამომვარდა თვალიდან, ჯერ ჩემს ფეხებთან დაეცა, მერე ფერდობზე ჩამოგორდა და იქით გამოექანა საითაც შენ წახვდი. სადღაცა თუ ხარ და იქიდან გაიქცევი, ეტყობა იქ აღარ შეგეძლო ყოფნა და იმიტომ გაიქეცი. გაქცეული სადაც მიდიხარ, ეტყობა რაღაც გეწევა იქითკენ. ალბათ ჩემს ცრემლსაც ჩემს თვალებში ყოფნა აღარ შეეძლო და იმიტომაც გამოიქცა შენსკენ.

საპყარი
სოფელი
1944 წელი