მალულად მეფერებოდა ხოლმე, თითქოს ეშინოდა, მეც არ გადამდებოდა მისი სენი. ამ დროს მისი დანაოჭებული სახის ნაკვთები ისეთი სიკეთით სუნთქავდა, აგზნებული ჩაცინება ტუჩებზე ისეთი გულისამაჩუყებელი ღიმილით ეცვლებოდა, გარშემო წვრილი ხაზებით დასერილი მისი თაფლისფერი თვალები ისეთი სიყვარულით ინთებოდა, რომ მე უნებურად ჩემი ლოყით მის ცრემლით დანამულ თბილ ლოყას ვეკვროდი და თან ჩემი ცხვირსახოცით ვწმენდი ამ ცრემლებს, სავსე ჭიქიდან გადმოსული წყალივით რომ ჩამოსდიოდა. ბოლოს თავადაც ტირილს ვიწყებდი, იგი მამშვიდებდა, ზურგზე ხელს მითათუნებდა და თავისი ათრთოლებული ტუჩებით მთელ სახეს მიკოცნიდა, აი ახლაც კი, მისი სიკვდილის ოც წელზე მეტი ხნის შემდეგ, უტყვი ქვითინი მებჯინება და ისე აღზნებულად. მწარედ, ისეთი სევდიანი სიბრარულით მიჩქროლავს გული, თითქოს კვლავ დიდხანს უნდა იჩქროლოს ასე და კვლავ ჰქოდეს რამე გულდასაწყვეტი! 

დედა, პირიქით, ერთნაირი იყო. ალერსიანი, მაგრამ ცივი. საბავშო წიგნებში ხშირად გვხვდებიან ასეთი დედები, დამრიგებელნი და სამართლიანნი. მას უყვარდი, მე კი არმიყვარდა. დიახ, ჩემთვის უცხო იყო ჩემი სათნო დედა და გაგიჯებით მიყვარდა მანკიერი მამაჩემი.

ივანე ტურგენევი ''ზედმეტი ადამიანის დღიური''