მან ოსტატს პირობა მისცა, შემდეგივე გაჩერებაზე დეპეშის სახით ეუწყებინა მასპინძელი თეატრისთვის მეორე ტრაპეციის შესახებ. თავს იდანაშაულებდა იმის გამო, რომ ამდენი წელი ოსტატს მხოლოდ ერთ ტრაპეციაზე ვარჯიშის საშუალება მისცა, ემადლიერებოდა და აქებდა მას იმისთვის, რომ ბოლოსდაბოლოს მიახვედრა შეცდომას. ასეთნაირად, იმპრესარიომ, როგორც იქნა, შეძლო ოსტატის დამშვიდება და ეს უკანასკნელიც თავის კუთხეს დაუბრუნდა. თავად კი ვერაფრით მშვიდდებოდა. გულდამძიმებული, წიგნს მიღმა ჩუმ-ჩუმად აკვირდებოდა ოსტატს. თუკი ასეთი მტანჯველი ფიქრები ერთხელ მოაწვა, შეიძლებოდა კი მათი ძირფესვიანად აღმოფხვრა? იქნებ ეს ფიქრები მომავალში უფრო გამძაფრებულიყო? ისინი ხომ სიცოცხლისთვის სახიფათო გახლდათ? და იმპრესარიომ თითქოს ნათლად დაინახა, როგორ გამოეკვეთა პირველი ნაოჭები ბავშვურ შუბლზე ოსტატს, რომელიც ამ დროს თითქოს უკვე მშვიდად თვლემდა და აღარც ტიროდა.