ვზივარ მიწაზე უკუნითი სიბნელე მაკრავს,

ვფიქრობ იმაზე ჩემი ჟამი ბოლოს რომ დაჰკრავს.

მე კარგად ვიცი სასიცოცხლო ცეცხლი მაკლია,

გამარჯვებისთვის ეს ძალიან დიდი ნაკლია.

ხშირად მეგობარს არ ენდობა სული ეული,

მეტად უსასო, უმწეობა წამოწეული,

დაე, გამწირონ - არ გავხდები მონა, მთხოველი

ყველგან მფრაველობს დიდებული სვეტიცხოველი!

დაე, დააგონ მახეები ჩემთვის, ცბიერთა

მაინც მექნება სიყვარული ძალთა ძლიერთა!

ჭირში გაიგებ ვინ - ვინ არის, ვინ - რა კაცია,

ვინ მშიშარაა, ვინ ქურდია და ვინ ტაცია.

როდესაც ბრძოლით დაღალული მარტო დარჩები,

თუ შეშინდები დამიჯერე ვერ გადარჩები.

ასწიე მაღლა შავი დროშა აფრქვიე ცეცხლი

სინდისს კაცობას არ არჩიო ოქრო და ვერცხლი!

მიწვდი მიწიერს იაზროვნე ღამეც და დღეცა,

მაგრამ არასდროს დაივიწყო ღმერთი და ზეცა!

თაყვანი ეცი შენს ღმერთს ცის და ქვეყნის შემოქმედს

ის დაგიფარავს, გლახაკს სულით, კეთილს, ქველმოქმედს

ფიქრში ვარ და თან იმედს, ნუგეშს, დავეძებ გულში

ვერსად ვპოვულობ ვითრგუნები გარემო - შურში

მოძღვარი ამბობს: შენი მტერი სიზარმაცეა

ფიქრი, თვითგვემა, ვერაფერი სიმამაცეა.

ამბობს, „რადგანაც კაცნი გქვია, შვილნი სოფლისა“

გვმართებს ღვთის რწმენა, მოშიშობა და ღვრა ოფლისა

მმოძღვრავს, მასწავლის, გულს მიკეთებს მავსებს იმედით..

სურს, რომ ვიცხოვრო ცოდვათაგან გამორიდებით

ალბათ როდისმე საამაყო შვილიც გავხდები

თუ ამ ჭაობში მეც სხვებსავით სულ არ წავხდები.

დიახ, მსურს მისთვის, საქმით ითქვას ჩემი მადლობა

ბევრი ვიბრძოლო - არ დავკარგო მე თავმდაბლობა

ვფიქრობ და ვფიქრობ, გზად უტყვ ლანდებს გააქვთ რიალი

ღამით შავ ჩრდილებს ეკარგება ვარსკვლავთ ციალი

მინდა ვილოცო, მსურს გულიდან ტვირთი მოვიხსნა

ცოდვისმიერი სიბნელისგან სული რომ ვიხსნა.

უფალო, ღმერთო, მემიწყალე გზა აბნეული

ძალა მომეცი გთხოვ, განმკურნო ცოდვით სნეული.

შენმიერ სხივით განმინათლე მე გული ბნელი

მწე მეყავ რათა ავირიდო ცხელი ქვესკნელი...

ილო