ვიღაცა ყვირის ღამის ქუჩებში,

მე გთხოვ გამოდი გარეთ, მარია!

და ვარსკვლავები ბრწყინავენ ცაზე,

მთვარე მკაცრი და იდუმალია.

ქარი შრიალებს ხეთა ტოტებში,

ქარი კი არა, ჩემი ჯვარია.

ეკლესიაში ზარები რეკავს,

რადიო გოდებს "ავე მარია"

ვიღაცა ისევ ქუჩებში დადის,

ქუჩა ცივია, ქრისტეს ჯვარია.

ლოთები ჩუმად იღიღინებენ,

ცა მდუმარია, "ავე მარია"

ცა მდუმარია, ვარსკვლავთ ჯარია,

აჩრდილებია მე რომ მტანჯავენ.

სადღაც გალობენ "ავე მარიას"

მაგრამ ვიცი დროს ფუჭად ხარჯავენ.

რადგან ამ მიწას ცოდვა მრავალი

და ბოროტების ქსელი აკვრია,

ნეტავ როგორი გვაქვს მომავალი?

ღმერთო გვიშველე! ავე მარია!

ქარი შრიალებს ხეთა ტოტებში,

გული ნატანჯი, ნაომარია.

გარეული ვარ მეც ამ ლოთებში

და მეც ვღიღინებ "ავე მარია"

იასამნები და მიმოზები,

ნამიან ღამე ნათევერია.

ზეცად გალობენ ანგელოსები:

"ავე მარია, ავე მარია"

ფიქრი მაფითრებს გადარეული,

გული ალმასის სატევარია.

ღამის ზმანება და მთვარეულის:

"ავე მარია, ავე მარია"