–იცოდი თუ არა,რომ იუდა გაგყიდდა?
–იცოდა სატანამ.ღვთაება არ აცდუნებს კაცს,ღვთაება სცდის მას.სატანამ აცდუნა იგი,მხოლოდ მე გამოვცადე იგი,როდესაც ბაწარი მივეცი ხელში.
–დაწყევლილი არის თუ არა იუდა შენგან?
–არა!
–რატომ?
–იუდამ იხსნა თერთმეტი კაცის სული წაწყმედისაგან.
–მაშ,რატომ არ ახსნი იუდას საუკუნოდ დასმულ დაღს?
–იმიტომ,რომ იუდა იყო სატანისმიერი და არა ღვთისმიერი.
–მაშინ გამოდის,რომ სატანამ გძლია შენ.
–ასე იქნებოდა მაშინ,იუდას რომ თავი არ მოეკლა.
–გჯეროდა თუ არა,როდესაც გოლგოთაზე მიდიოდი,რომ ჯვარს გაცვამდნენ ადამიანები?
–არა!
–რისი იმედი გქონდა?
–ხალხის!
–განა ხალხმა არ გაგცვალა შენ ავაზაკში?
–ხალხმა!
–გამოდის,რომ აქაც სატანამ გძლია შენ!
–არა,რადგან ეს არ იყო ცდუნება,ეს იყო გამოცდა.
–და ხალხმა ვერ გაუძლო ამ გამოცდას?
–ვერა!
–რატომ?
–ხალხი სასწაულს ელოდა ჩემგან და იმიტომ გამცვალა ავაზაკში,ავაზაკისაგან კი არაფერს ელოდა ხალხი.ეს იყო მეორე,ნაადრევი გამოცდა ადამის ძისა ჩე მიერ და შეცდომა ჩემი.
–პირველი როდისღა იყო?
–როდესაც ადამიანს სამოთხეში მივეცი ბინა და აგარაკი.არა სხვისი ნებით,არამედ ოფლით თავისით,სისხლით თავისით და რწმენით თავისით უნდა მოვიდეს კაცი სამოთხეში.
–მაშ,როდისღა დაიჯერე, რომ ჯვარცმა  და აღსრულება გარდაუვალი იყო?
–როდესაც ჯვარცმულმა ჩემ წინაშე მდგომარენი ვიხილე,დედაი ჩემი და მოწაფე იგი,რომელი მიყვარდა და ვრქვი დედასა ჩემსა:დედაკაცო,აჰა,ძე შენი! და მერე მოწაფესა მას ვრქვი:–აჰა,დედაი შენი!და იგი დარჩა დედაჩემთან,ვითარცა კაცი ჩემ მაგიერი,ხოლო დედა ჩემი მასთან,ვითარცა სული წმინდა,სული ღვთაებრივი.