წმინდა მამა 1866 წელს დაიბადა იაროსლავის მაზრაში გლეხის ოჯახში. ათი წლის იყო როცა მამა ჭლექით გარდაეცვალა. კეთილმა მეზობლებმა ბიჭი პეტერბურგში წაიყვანეს და დუქანში მოაწყვეს სამუშაოდ. ვასილს პატარაობიდანვე სურდა მონასტერში წასულიყო. ერთხელ ბედიც სცადა. დაეთხოვა უფროსს და ალექსანდრე ნეველის ლავრაში წავიდა. სქემმონაზს ესაუბრა, რომელმაც დაარიგა, რომ წასულიყო სოფელში, შეექმნა ქრისტიანული ოჯახი, აღეზარდა შვილები და შემდეგ მიეძღვნა თავი უფლისთვის.

     ვასილმა ყურად იღო ნათქვამი და დაბრუნდა. მომავალ მეუღლესაც მის მსგავსად მონასტერული ცხოვრება სურდა. ერთხელ მონასტერში ღირს პელაგიასთან წაიყვანეს, რომელმაც ურჩია ჯერ გათხოვდი და მხოლოდ მერე წადი მონასტერშიო მეუღლესთან ერთადო.

     როცა შეუღლდნენ ვასილი და ოლღა ბატონმა მათ ფული მისცა. ამ ფულით ვასილმა ბეწვების დამზადება დაიწყო, რომელიც ევროპულ ქვყნებში იყიდებოდა. მალე მილიონერი გახდა. წმინდა მამას არასდროს დავიწყებია გაჭირვებულები,ეხმარებოდა მათ. ასევე ეხმარებოდა ეკლესია- მონასტრებს. ხშირად მოგზაურობდა. ათონის მთაის მოლოცვის შემდეგ მძაფრი სურვილი გაუჩნდა ბერული ცხოვრების. ამბობენ ერთ ფაქტმა გადააწყვეტინა მონასტერში წასვლაო.

     ერთხელ როცა ვასილი უცხოეთიდან დაბრუნდა ქვაფენილზე ჩამომჯდარი ჩამოძონძილი გლეხი დაინახა, რომელიც გაიძახოდა: "არა როგორც შენ გინდა, არამედ როგორც ღმერთი ინებებსო". ვასილმა კითხა თუ რას წუხდა, გლეხმა უამბო, რომ ტიფით დაავადებული მამა, ცოლი და 7 შვილი ელოდებოდნენ, რომელსაც თავის გასატანად ცხენი წამოეყვანა იმ იმედით რომ ძროხა ეყიდა, მაგრამ გზად ავაზაკებმა დახვდნენ და გაძარცვეს.ვასილმა გლეხი ბაზარში წაიყვანა, უყიდა ორი ცხენი, ძროხა და ურემი პროდუქტებით დაუტვირთა. გაოცებული გლეხი არ იჯერებდა,უარს ამბობდა. მხოლოდ მას შემდეგ გამოართვა, როვა ვსილმა უთხრა: "არა როგორც შენ გინდა, არამდ როგორც ღმერს სურსო" .

     წმინდა მამა 1920 წელს ალექსანდრე ნეველის სახელობის ლავრაში ბერად აღკვეცეს. ერთ წელში მღვდელ მონაზვნად აკურთხეს, ხოლო 1927 წელს დიდ სქემა შემოსეს და წმინდა სერაიმე საროველის პატივსაცემად სერაფიემე უწოდეს.

     მამა სერაფიმესთან სენაში ცხოვრობდა მამა აგური (კომისაროვი) ისიც ერისკაცობაში მილიონერი.სოფლის მომძულებელ ღირს მამებს მხოლოდ ერთი სურვილი, ერთი საწუხარი ჰქონდათ: მცირედი ცოდვითაც არ განერისხებინათ უფალი.

     ერთხელ მამა სერაფიმესთან ხუტინის მთავარეპისკოპოსი ალექსი მივიდა რჩევისთვის - საზღვარგარეთ ჰპირდებოდნენ გაპარვას .მამა სერაფიმემ უთხრა ნუ გეშინია, თქვენ რუსეთს ჭირდებიო, თან უწინასწარმეტყველა 25 წლით პატრიარქობა.

     ერთ ღამეს მონასტრის ძმობა დააპატიმრეს და უმეტესი ნაწილი სოლოვკიზე გადაასახლეს. დააპატიმრეს მამა სერაფიმეც. სასტიკად სცემეს, რამდენიმე ნეკნიც ჩაუმტვრიეს. 1933 წელს კი გაათავისუფლეს, ექიმები ამბობდნენ: "დითხანს ვერ იცოცხლებო". ნება მისცა ვირიცაში დასახლებულიყო, სადაც დარჩენილი სიცოცხლე გაატარა.

     გარშემო სულიერი შვილები შემოიკრიბა. ყველას აფრთხილებდა - ომი და შიმშილი იქნება, ამიტომაც ვირიცაში დასახლდითო. მრავალი ადამიანი მოდიოდა მამა სერაფიმესთან სულიერი ნუგეშისთვის, ბევრი მათგანი ღირსი მამის ლოცვით ფიზიკურადაც იკურნებოდა. ვირიცაში მამა სერაფიმესთან ერთად ცხოვრობდა მისი ყოფილი მეუღლეც, რომელიც მამა სერაფიმეს ბერად აღკვეცის შემდეგ ქრისტინეს სახელით მონაზვნად აღიკვეცა, შემდგომში, დიდი სქემის შემოსვისას, დედა სერაფიმა უწოდეს, დედათა მონასტრის დახურვის შემდეგ კი მამა სერაფიმემ შეიფარა.

     არაფერი იყო დაფარული წმინდა მამის წინაშე. მის მორჩილს დედა სერაფიმას „სიკვდილის ანგელოზსაც" ეძახდნენ ხოლმე, რადგან ხშირად მას გზავნიდა მორწმუნეებთან გასაფრთხილებლად: - მალე მოკვდები და მოემზადე იმქვეყნიური ცხოვრებისთვისო. მრავალი სულიერი შვილი სწერდა მას წერილს ციხეებიდან, გადასახლებიდან, ღირსი მამაც წერილითვე ნუგეშს სცემდა. ჩვენი ცნობილია წერილი სათაურით: "ეს ჩემგან იყო" რომლითაც წმინდა სერაფიმემ არათუ თავის სულიერ შვილებს, არამედ მომავალ თაობებსაც დაუტოვა ჰიმნი ადამიანისადმი ღვთის უდიდეს სიყვარულზე.

     წმინდა მამას მილიციაც აკითხავდა. დაპატიმრებაც მოინდომეს, წინ მამა სერაფიმეს შილიშვილი მარგალირიტა გადაუდგა, რომელმაც უთხრა, რომ ავად იყო და მგზავრობას ვერ გაუძლებდა.

     თავისი საყვარელი რუსეთის გადასარჩენად ათასი ღამე იდგა ქვაზე ღია ცის ქვეშ და ევედრებოდა უფალს. ამით მიემსგავსა წმინდა სერაფიმე საროველს, თავის ზეციურ მფარველს.

     1945 წელს მამა სერაფიმეს მორჩილი, მისი მეუღლეყოფილი დედა სერაფიმა გარდაიცვალა და ვირიცის ტაძრის ახლოს დაკრძალეს.

     ომის დასრულების შემდეგ მრავალი ადამიანი სთხოვდა წმინდა სერაფიმეს უგზო - უკვლოდ დაკარგული ნათესავების ადგილსამყოფელის მინიშნებას, ბევრსაც თავშესაფარი არ ჰქონდა და ვერც შოულობდა. მამა სერაფიმეს ლოცვის შემდეგ ბინაც გამოჩნდებოდა ხოლმე მათთვის და არსობის პურიც. ყრუ, ბრმა, ხეიბარი, ლოთი - ათასნაირი სნეული იკურნებოდა წმინდა სერაფიმეს ლოცვით.

     ღირსმა მამა რუსეთში რწმენის აღორძინებაც იწინასწარმეტყველა: ძველი მონასტრები განახლდება, ლენინგრადს ისევ სანკტ-პეტერბურგს დაარქმევენ, დადგება დრო, როცა რადიოთი ლოცვებს, ქადაგებებს, სულიერ დარიგებებს მოისმენთო.

     წმინდა მამა 1949 წელს 3 აპრილს გარდაიცვალა. დაკრძალეს ვირიციაში მეუღლის სქემმონაზონ სერაფიმეს გვერდით. წმინდა მამამ დაიბარა: "ვისაც ჩემი დახმარება დაგჭირდება, მოდით ჩემს საფლავთან, როგორც ცოცხალს მითხარით სათხოვარი და დაგეხმარებითო".

◄ გუშინ | დღეს | ხვალ ►