ბერლინელი მხატვარი მოკი შთაგონებას პოულობს იაპონელი მხატვრის ჰაიაო მიაზაკის ნამუშევრებში და ამავე დროს ბუნებაში. მისი ნახატები შერწყმულია ჩრდილოურ ლანდშაფტთან, ანუ როგორც თვითონ ხსნის ,,იზოლირებლი სკანდინავიური და ირლანდიური რელიეფები, სუბარქტიკული გაყინული ტბა, ხელუხლებელი გამოქვაბულები და ხავსიანი მდელოები, მთები ადამიანური ფორმებით ქარისა და წყლისაგან გამოკვეთილი''. მოკიმ შერწყმა გაუკეთა ადამიანსა და ბუნებას, მწვანეში ჩაფლულ მინდვრებსა და წყნარი ზღვის წყალს.

კითხვაზე, თუ რატომ აერთიანებს ადამიანს ბუნებასთან, მოკიმ უპასუხა: ჩემი ნახატები ასახავს ცნობერების იმ ნაწილ როცა ვერ არჩევ შენს თავს სხვებისაგან, გრძნობა როცა აცნობიერებ შენ გარშემო ყველაფერს. ჩინელი ფილოსოფოსი ჟანგ ჟოუ წერს ჟუანგჯის პეპელაზე თავის ერთ-ერთ წიგნში: ერთხელ ჟუანგზის ესიზმრა პეპელა, რომელიც დაფარფატებდა უდარდელად, ნაზად, მან არ იცოდა, რომ ჟუანგჯი იყო. ამ დროს მას გაეღვიძა და აღმოაჩინა, რომ იყო ძლიერი, მტკიცე და შეუცდომელი. მაგრამ მან არ იცოდა ის პეპელა იყო რომელიც ესიზმრა, თუ პეპელა იყო და ჟუანგჯი ესიზმრებოდა.

მოკის ბევრი ნახატი შეიძლება იპოვოტ მის მეორე წიგნში სახელად ,,როგორც გავუჩინარდეთ''. წიგნში 66 ნახატია, მათ შორის 33 შავ-თეთრი. მასზე მეტი ინფორმაცია შეგიძლიათ იხილოთ გინკო პრესში.

ჩემი აზრით, კარგია, როცა მხატვარი ორიგინალურ ხედვას ეძებს, და პოულობს კიდეც, მაგრამ ამ სამყაროში უკვე იმდენი ორიგინალური აზრი და ქმედება არსებობს, რომ ორიგინალურობაც კი ბანალური გახდა.