ბრუნელესკისა და მაზაჩოსთან ერთად, დონატელო არის იტალიური აღორძინების დიდი ფუძემდებელი, კვატროჩენტოს მაგისტრალური ხაზის გამტარებელი, რომელშიც გაცნაურდა ახალი რეალისტური პლასტიკის აღმავლობა. პირველად მის ხელოვნებაში ჰპოვა საფუძვლიანი ფორმადქმნა სკულპტურის ძირითადმა ჟანრმა: ესაა მონუმენტური, თავისუფლად მდგომი ქანდაკება, სტატუარული პლასტიკა არქიტექტურულ ნაგებობასთან კავშირში, რთული სასაკურთხევლო კომპოზიცია, ცხენოსანი მონუმენტი, რელიეფური პლასტიკა მისი სხვადასხვა ფორმით გამოვლენილი

დავითი

წმიდა მარკოზი (მახარებელი)

ხარება

კონდოტიერ გატამელატის ცხენოსანი ფიგურა

ოლოფერნი და ივდითი

      (თემა აგებულია ბიბლიურ სიუჟეტზე: ივდითმა ეშმაკობით და თავისთან შეტყუებით შეძლო ასირიელი მხედართმთავრის თავის წაკვეთა)

საფლავდება

      პლასტიკის ეს შესანიშნავი ნიმუში საოცარია ტრაგიკული გრძნობების გადმოცემის სიმძაფრით. მარიამი კი არ ტირის, არამედ თითქოს ყვირის, რაც სულის შემაძრწუნებელ განცდას ჰბადებს