''ჩემი უბედურება იცი რა არის? იმედი მაქვს გადაწურული. მივხვდი, რომ კარგად აღარ გავხდები.ეგ მაგიჟებს. ვერ ველევი! ვერ შევეგუე, რომ ცუდად ვარ და კარგად აღარ ვიქნები.

გარეთ არ შემიძლია გავიდე. ჰაერი რომ ჩავისუნთქო, ისე მომიჭერს ხოლმე, თითქო მარწუხებს მიჭერენ.

ეხლაც, ან ცივი წყალი რო დავლიო, ცუდად ვხდები. ხშირად სიცოცხლის ღონე არ მაქვს. 53 წლის ვარ.

მაგაზე მწყდება გული. მამაჩემო 80 წლისაა და მთებში თიბავს. მინდოდა მეც ეგრე ვყოფილიყავი...

ვყოფილიყავი რა,მეცოცხლა რა,თან გამეხარა,რა იქნებოდა!

აღარც ჭრელი ქვის ქვეშ ვიქნებოდი, აღარც დახატული, აღარც ქართულ მიწას ვიგრძნობ. გულ–მუცელში მიტრიალებს, თავში მირტყამს ნერვები. გუშინ გარეთ გავედი და ძალიან ცუდად გავხდი. ძლივს მოვედი სახლში. სხვებს რომ ვუყურებ, ცუდად არიან და დაბეჩავებულები, იმათზე ცალკე მწყდება გული.

მეც მინდა ყოჩაღად ვიყო. კი არ მშურს. განა ბოღმა მაქვს, მეც მინდა, რომ კარგად ვიყო. რომ ვეღარა ვარ, მოვრბივარ, რომ დავწვე, იქნებ მოვკვდე. არ ვკვდები.

ქალაქში დამემართა ესა. ჩემი და მეპატიჟება,მაგრამ... ისიც ვერ გაუძლებს ჩემს ტკივილს.

მე კონტაქტი და ურთიერთობა აღარ შემიძლია ხალხთან. ''გველისმჭამელი'' რომ იყო,იმანაც ხომ იცოდა ჩიტების, ბალახის ენა და მერე დაკარგა... აი, ეგრე ვარ.გრძნობა დავკარგე–სიტყვის თქმის უნარი.

გალობენ ჩიტები, ჩემს გულში კი გალობა არ შემოდის, თითქოს ტყვიაა, ვერ ვგებულობ იმ გალობის გემოს...''