რემბრანდტი, ხარმეს ვან რეინი (1606-1669წწ.)

       გენიალური დიდოსტატი, ჰოლანდიური კულტურის მწვერვალი, მან თავისი შემოქმედებით თითქოს შეაჯამა ჰოლანდიური კულტურის მიღწევები და გაიყვანა მხატვარი თავისი ქვეყნიდან, მისცა რა მას ზოგადსაკაცობრიო ჟღერადობა. რემბრანდტმა მოღვაწეობა დაიწყო 20-იან წლებში, 1632 წლიდან ის ამსტერდამშია. მან აქ დიდ წარმატებასა და მატერიალური კეთილდღეობას მიაღწია. მის სახელოსნოში მოსწავლეების მუდმივი ნაკადი იყო, ასრულებს უამრავ პორტრეტს შეკვეთით, ისინი დიდი პლასტიური ძალითაა შესრულებული, დიდია პორტრეტული მსგავსება, ბრწყინვალედ იჭერს პიროვნების ხასიათს.რემბრანდტის შემოქმედებაში პოეზია და სიმართლე ჰარმონიულ მთლიანობას აღწევს, შინაარსის, სიუჟეტის გახსნა არა როგორც “ყოფითი კოლიზიის” კუთხით, არამედ “ფსიქოლოგიური კოლიზიის” კუთხით ხდება. აქცენტი გადატანილია მოვლენის შინაგან, სულიერ შინაარსზე.

ღამის გუშაგი:

დანაე

1636 წ. (დანაეს სხეულის ფორმა და პროპორციები შორსაა  სილამაზის იდეალური ნორმებისაგან.  განსაკუთრებით შთამბეჭდავია დანაეს მარჯვენა ხელის ჟესტი (ქალს ზევსი ეცხადება წვიმის სახით, რომელსაც თითქოს ეხება), რომლითაც გმირის ემოციურ მდგომარეობას გამოხატავს – მღელვარება და სიხარული, მოლოდინი და იმედი, მოუთმენლობა და ძახილი ჩაბუდებულა მის სხეულსა და სულში. შინაგანი, ზნეობრივი სილამაზითაა აღბეჭდილი დანაე – ის მშვენიერია გულწრფელობით და ბედნიერი თავისი სიყვარულით, რომლითაც მისი სახეა გასხივოსნებული. )

წმიდა ოჯახი:

ვირსავია:

მოხუცი ქალის პორტრეტი:

მოხუცი კაცის პორტრეტი:

ებრაელი პატარძალი:

ავტოპორტრეტები:

მაუდის საამქროს სინდიკატები:

აღდგომილი ქრისტე:

გამოცხადება:

უძღები შვილი

რემბრანდტის ეს შედევრი აგებულია ბიბლიურ თემაზე “უძღები შვილი”. მამის მიმტოვებელი და მისგან შორს წასული, ათასგვარი ფათერაკითა და განსაცდელით აღსავსე მრავალწლიანი ხეტიალის შემდგომ, მამასავე, ოჯახურ კერას უბრუნდება და მოხუცი მშობლის კალთაში ჰპოვებს ღრმა სინანულით თანხლებულ შვებას. მოვლენის დრამატიზმი და განცდის სიღრმე აქ უმაღლეს მწვერვალამდეა აყვანილი - შთამბეჭდავია მამის მთრთოლვარე ხელები, მისი კეთილშობილური, ბრძნული სახე და მის კალთაში თავჩარგული შვილი: ისინი ღრმა განცდას თითქოს ერთ სხეულად შეუკრავს, მამა ჰპატიობს შვილს, ორივენი გახევებულან ცრემლნარევი სიხარულით.

საული და დავითი:

ბალთაზარის ნადიმი:

რემბრანდტის შემოქმედებაში გრაფიკა (ნახატი, გრავიურა) დამოუკიდებელი მნიშვნელობის მქონეა. მხატვარი განსაკუთრებით ბევრს მუშაობდა ოფორტში, როგორც ოფორტისტს, მას მსოფლიო ხელოვნებაში ბადალი არ ჰყავს. გაამდიდრა მისი ტექნიკა ახალი მეთოდებით, რომლებმაც არაჩვეულებრივი მოქნილობა მისცა ნამუშევრებს და უსაზღვროდ გააფართოვა მათი გამომსახველობითი შესაძლებლობების არსენალი.

ყველა თემას აქვს თავისი გრაფიკული გადაწყვეტა - პეიზაჟები უკიდურესი ლაკონიზმით გამოირჩევა, როგორც ეს ჩანს ამ ნამუშევარში

გაკვეთილი:

გრიგალი ზღვაზე:

ცოლის პორტრეტები:

ჰენდრიკე სტოფელსი: