"ნურაფრისა გეშინია,არასოდეს შეგეშინდეს და ნუ ინაღვლებ,ოღონდ მონანიება არ დაივიწყო და უფალი ყველაფერს მოგიტევებს.ისეთი ცოდვა არ არსებობს და ვერც იარსებებს ამ ქვეყნად,რაც ჭეშმარიტ მონანიებას არ მიეტევება.და ვერც ჩაიდენს ადამინი ისეთ დიდ ცოდვას,ღვთის უსაზგვრო სიყვარული რომ ამოწუროს.განა არსებობს ცოდვა,ღვთის სიყვარულს,რომ აღემატებოდეს?მონანიება არ დაგავიწყდეს,მუდმივათ მოინანიე და ილოცე,შიში კი განიგდე.გწამდეს,რომ უფალს ისე უყვარხარ,შენ რომ ვერ წარმოიდგენ,სწორედ შენივე ცოდვით და შენსავე ცოდვაში უყვარხარ.ნათქვამია და ასეა-ერთ მომანულს უფრო მეტი სიხარული მოაქვს ცად,ვიდრე ათ მართალს,რომელთაც მონანიება არ სჭირდებათ.წადი და ნ გეშინის.ადამინები ნუ გადარდებს,წყენაზე ნუ გაბრაზდები,გარდაცვლლს გულში მიუტევე ყველაფერი,რითაც შეურაცგყო და ჭეშმარიტა შეურიგდი...

თუ ინანიებ გიყვარს კიდეც.და თუ გიყვარს,მაშასადამე უკვე ღვთისა ხარ.... სიყვარულით ყველაფერი მიუტევე,ყველა დაიხსნება...და თუკი მე,შენნაირსავე ცოდვილს,გული შემიძარი და შეგიცოდე,მაშინ ღმეთი რაღას იზამს?სიყვარული შეიფასებელი საგანძურია,მთელ სამყაროს შეგაძენინებს,და არა მხოლოდ შენსას,სხვის ცოდვებსაც გამოისყიდი.

 ამონარიდი წიგნიდან:თეოდორ დოსტოვსკი-”ძმები კარამაზოვები,,