როდესაც ვსაუბრობთ მონოზვნობაზე - აქვე ანგელოზებრივი ცხოვრების მიღებაზე - ბუნებრივია, წმ. ანტონი დიდზე დიდი ავტორიტეტი არ არსებობს, ვინაიდან უფალმა სწორედ მას გამოუცხადა ამ დიადი მოვლენის არსი. ესეც მის შეგონებათაგან ერთ-ერთი, რომელსაც პირწიგნაკზე გადავაწყდი:

"დადგება ჟამი საყვარელო ჩემო შვილნო, როდესაც ბერები დატოვებენ უდაბნოებს და ამის სანაცვლოდ მდიდრულ ქალაქებში გადაინაცვლებენ, სადაც უდაბნოების ვიწრო გამოქვაბულთა მაგიერ ამაყ შენობებს აღმართავენ, რომლებიც მეფეთა სასახლეებს გაუწევენ მეტოქეობას; სიღარიბის მაგიერ გაიზრდება სიმდიდრის მოხვეჭის სურვილი; თავმდაბლობას სიამაყე შეცვლის; ბევრნი იამაყებენ ცოდნით, თუმცა ცარიელით, იმ კეთილი საქმეებისგან გაუცხოებულით, რომლებიც მას შეესაბამება; სიყვარული გაცივდება; თავშეკავების ნაცვლად გახშირდება ნაყროვანება და მრავალნი უხვ სანოვაგეზე იზრუნებენ საერო პირებზე მეტადაც კი, რომელთაგანაც ბერები აღარაფრით იქნებიან განსხვავებულნი, გარდა სამოსისა და კუნკულისა; და მიუხედავად იმისა, რომ იცხოვრებენ ამსოფლად, საკუთარ თავს განმარტოებულებად მოიხსენიებენ. (ბერი, მონაზონი ხომ "განმარტოებულს" ნიშნავს) ამასთან ისინი იამაყებენ და იტყვიან: მე პავლესი ვარ, მე აპოლოსი ვარ (I კორინთელთა, 12) თითქოსდა მათი ბერობის მთელი ძალა მათ წინამორბედთა ღირსებაში მდგომარეობს; იამაყებენ თავიანთი მამებით, როგორც იუდეველნი - აბრაამით, თავიანთი მამით. თუმცა იმ დროებში ისეთნიც იქნებიან, ვინც ჩვენზე ბევრად უკეთესნი და სრულყოფილნი გამოდგებიან; რადგან ნეტარია ის, ვისაც შეეძლო დანაშაულის ჩადენა და არ ჩაიდინა, შეეძლო ბოროტების ქმნა და არ მოიმოქმედა ეს; (ზირაქი, 31, 11) ვიდრე ის, ვინც სიკეთისკენ იქნა მიმართული აქეთკენ მოსწრაფე მეშურნეების მიერ. მაშ საღვთო წერილში ამ ზომამდე რატომ იდიდებიან ნოე, აბრაამი და ლოტი, რომლებიც მეშურნე ცხოვრებას ეწეოდნენ უკეთურ ადამიანთა შორის? "

ფერწერის ავტორია: Francisco de Zurbarán