წმიდა ათანასე დაიბადა ალექსანდრიაში. მისი დედა ღრმად მორწმუნე იყო, რომელსაც ადარებენ წმიდა ანნას, სამუელის დედას, რომელმაც თავისი შვილი შესწირა ტაძარს(1მეფ. 1.28), ასევე ალექსანდრეს დედამ შესწირა ტაძარს შვილი, რომელიც საკუთარ თავს ერჩივნა და ძალიან უყვარდა, მიუყვანა ალექსანდრეს, იმ დროინდელ ალექსანდრიის პატრიარქს. ის მიუძღვნა ეკლესიას, რათა აღზრდილიყო ეკლლესიის და მამულის სასარგებლოდ, მშობლის გასახარად და სულის საცხოვნებლად.295 წელს დაიბადა. 319 წელს ალექსანდრიაში დიაკვნად დაასხა ხელი პატრიარქმა. ამ დროიდან წმიდა ალექსანდრე იწყებს საღვთისმეტყველო ნაშრომების წერას. წმიდანი ხედავდა, რომ მონასტერში ახლად მსულნი არ იღცწოდნენ სულის საცხოვნებლად, არ ჰქონდათ: მოკრძალება, სიმდაბლე, მოთმინება და სიყვარული, მათ არ ჰქონდათ დავიწყებული ის წარმართული ცხოვრება, რითაც მანამდე სუნთქავდნენ, პირიქით ქრისტიანულ სარწმუნოებას ურევდნენ თავიანთ ურჯულო ჩვეულებებს და ეძებდნენ ქება-დიდებას. ამ დროს იწყება არიოზელობის წვალებათა ბუმი, რომელიც გმობდა ქრისტეს, აკნინებდა ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის შესახებ სწავლებას თავის-თავში და ეკლესიაშიც უნდოდა შეეტანა შფოთი. მართლაც, ამ ერესმა ისე მოიცვა მთელი ეკლესია, რომ ძალიან გაჭირდა მართალ-მტყვანის გარჩევა, სწორედ ამიტომ მოიწვიეს მსოფლიო საკლესიო კრება, გარდა ამისა იყო სხვა მიზეზებიც, მაგრამ მთავარ მიზეზად მაინც ეს რჩებოდა. შეარყიეს ეკლესიის მრევლი არიოზმა და მისმა გუნდმა, სულიერი სისხლი დაღვარეს მათ წინააღმდეგ ათანასე დიდმა და წმიდა ეპისკოპოსებმა, რომელნიც წინ აღუდგნენ მას( სპირიდონ ტრიმიფუნტელ ეპისკოპოსი, ნიკოლოზ მირონლუკიის ეპისკოპოსი(ბოლოტოვის აზრით არ მიუღია თითქოს მონაწილეობა, მაგრამ ეს ტყუილია), ეფრემ ასური და მრავალი სხვა.).

326 წელს ალექსანდრიის პატრიარქის სიკვდილის შემდეგ, წმიდა ათანასე გამოირჩიეს ეპისკოპოსად, მან ღვთის შეწევნით ,,გაანადგურა" არიანელები დისპუტებში. ამიტომაც ყველა არაქრისტიანი აღდგა წმინდანის წინააღმდეგ და წყევლიდნენ მას, ცილს სწამებდნენ იმპერატორის წინაშე. ამ დროს იმპერატორი იყო კონსტანტინე დიდი (306-337 წწ), ის ითვლებოდა ქრისტეს ეკლესიის მფარველად. მას კარგად ესმოდა საბრძოლო სტრატეგია, დიპლომატია, სახელმწიფო საქმიანობა, მაგრამ ეკლესიის საქმიანობა და სახარება კარგად არ იცოდა და ამიტომ მერყეობდა ჭეშმარიტებასა და არიოზელობას შორის არჩევნის გაკეთებაში. ამით სარგებლობდნენ არიანელები, მთლიანად ერეტიკოსებმა მოიცვეს მისი სასახლე და ამიტომაც ადვილად შემოჰქონდათ განხეთქილება, ისინი აბრალებდნენ წმიდა ათანასეს, რომ ცუდი ადამიანია და ცუდად ეკცევა თავისი ეპარქიის ხალხს, ასევე არ უსმენს მეფეს, ის დამოუკიდებლად იღებს ფულს და ის არის ქურდი. მეფე ამ ყველაფერს ხედავდა და უნდოდა მათ შორის მშვიდობა ჩამოეგდო, მაგრამ ძალიან ძნელი საქმე იყო, რადგანაც ომის ნიშნებიც კი იყო მათ შორის, ამიტომ იმპერატორმა ურჩია დროებით წასულიყო სადმე. წმიდანმა უმეტესი თავისი ცხოვრება დევნაში გაატარა, მონაძვნების მხარდეჭერაც არ ჰქონდა, მხოლოდ ორ დიდ მამასთან ჰქონდა ახლო ურთიერთობა, ესენი იყვნენ ღირსი მამები ანტონი და პახუმი. გაგრძელება იქნება