მეცხრამეტე საუკუნის ბოლოს გაძილიერებულმა ანტისემიტიზმმა, ევროპელი ებრაელები აიძულა დაეწყოთ სერიოზული მსჯელობა, თუ სად შეიძლებოდა ებრაული სახელმწიფოს შექმნა.

უმრავლესობა მხარს უჭერდა ისტორიულ სამშობლოში - პალესტინაში დაბრუნებას.

სიონიზმი როგორც ებრაულთა ეროვნული მოძრაობა, თეოდორ ჰერცელის ინიციატივით დაფუძნდა 1 სიონისტურ კონგრესზე შვეიცარიის ქალაქ ბაზელში 1897 წელს.

1901 წელს შეიქმნა ებრაული მიწის ფონდი, რომელიც შემოწირულობებით არსებობდა. ებრაელებმა მისი საშუალებით 1948 წლამდე პალესტინაში თითქმის 100 000 ჰექტარი მიწა შეიძინეს. დაარსდა ებრაული თემები. 1909 წელს ქალაქ იაფას ებრაულმა თემმა უფრო ჩრდილოეთით გადაინაცვლა და დაარსდა დასახლება რომელსაც

თელ-ავივი - გაზაფხულის ბორცვი

წყარო 1 1917 წლ ის ნოემბერს, დიდი ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, არტურ ბალფურმა წერილი გაუგზავნა ბანკირ ლორდ როტშილდს. ამ წერილში ბრიტანეთის მთავრობა გამოხატავს კეთილ განწობას პალესტინაში ებრაელი ერის ეროვნული კერის დამკვიდრებას და აღუთქვავს, რომ ყველაფერს გააკეთებს ამ მიზნის გასაიოლებლად: "ბალფურის დეკლარაცია" 1918 წელს აღიარეს ამერიკის შერთებულმა შტატებმა და საფრანგეთმა.

1917 წელიდან "ანტანტამ"(გულითადი კავშირი) პალესტინა ფაქტობრივად ჩამოაცილა ოსმალეთის იმპერიას.1922-1947 წლებში პალესტინა ერთა ლიგის მანდატით დიდი ბრიტანეთისთვის სამართავად გადაცემული ტერიტორია გახდა. შექმნილი პირობებით კარგად ისარგებლეს ებრაელებმა.შეიძინეს მიწები,განავითარეს სოფლის მეურნეობა დაარსეს საწარმოები,ბანკები შეიქმნეს ასობით დასახლება და ქალაქები დაფუძნდა საგანმანათლებლო სისტემა,ამიაპოლიტიკური ხელმძღვანელობა და არჩევითი ინსტიტუტები,პალესტინის მოსახლეობა გაიხარდა 20_ე საუკუნის დასაწყისში 93%_ს შეადგენდნენ არაბები,გერმანიაში ნაცისტების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდგომ,პალესტინაში ებრაელ რეპატრიანტთა რაოდენობა მკვეთრად გაიზარდა.

მეოცე საუკუნის ოციან წლებში დაიძაბა არაბულ-ებრაული 1936 წელებში მოხდა პალესტინაში მოხდა დიდი ანტიბრიტანული აჯანყება,ვითარების გასამუხტავად 1937 წელს დიდი ბრიტანეთის მთავრობამ შექმნა კომიასია რომელსაც ევალებოდა გაემიჯნა არაბული და ებრაული ოჯახები,ბრიტანეთის კონტროლის ქვეშ რჩებოდა მხოლოდ ერთი ქალაქი იერუსალიმი.მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ საკითხი ისევ აქტუალური გახდა, 1945 წელს პალესტინაში ვითარება დაიძაბა ბრიტანეთის მთავრობამ უარი თქვა პალესტინაში ბრიტანულ მანდატზე და პალესტინის საკითხი 1947 წელის აპრილის სესიაზე გაიტანა გაეროში განსახილავად.
გაერომ შექმნა სპეციალური 11 კაციანი კომისია რომელმაც შეადგინა რეკომენდაციები პალესტინის გაყოფის შესახებ. 1947 წლის 29 ნოემბერს ამ რეკომენდაციის საფუძველზე 33 ხმით 13 წინააღმდეგ (10 სახელმწიფომ თავი შეიკავა) გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო რეზოლიცია N181/2.

mრეზოლუციის თანახმად პალესტინა გაიყო ორ ნაწილად ებრაულ და არაბულ სახელმწიფოდ (ტერიტორიული შეფარდებით 14 00კვ კილომეტრი)ანუ 56% ებრაელებს 43% არაბებს,იერუსალიმი გამოცხადდებოდა საერთაშორისო კონტროლის ქვეშ.გაეროს გეგმა მიუღებელი აღმოჩნდა არაბებისათვის რადგან პალესტინის მცირე ნაწილი შეხვდათ,არაბული ქვეყნების ლიგამ დაიწყო არაბი სამხედრო მოხალისეების შეგროვება პალესტინაში გასაგზავნად,1948 წლის დასაწყისიდან დაიწყო თემთაშორის შეტაკებები.
1948 წლის 14 მაისს ამოიწურა ისრაელზე ბრიტანეთის მანდატი,იმავე დღეს დავით ბენ-გურიონმა გამოაცხადა დამოუკიდებლობა და ოფიციალურად ქვეყანას ეწოდა ისრაელის სახელმწიფო,მეორე დღესვე არაბული ქვეყნების ლიგამ გამოაცხადა "ჯიჰადი" ისრაელის წინააღმდეგ, ომში ჩაერთვნენ ეგვიპტე,სირია,ლიბანი,იორდანია,საუდის არაბეთი და იემენ,40 000 ათასიან არაბულ არმიას დაუპირისპირდა ისრაელის 30 00_იანი არმია აღჭურვილი ჩეხური იარაღით,ისრაელის ახლად შექმნილი სახელმწიფოსთვის ეს ომი ყოფნა-არყოფნის ტოლფასი იყო და ყველა საოცარი შემართებით იბრძოდა.არაბული კოალიცია კი არ იყო კარგად ორგანიზებული,1948 წლის ოქტომბერში ისრაელის არმიამ განახორციელა გადამწყვეტი შეტაკება და ომი ისრაელის გამარჯვებით დამთავრდა,1949 წლის იანვარში არაბული ქვეყნების ლიგა დათანხმდა ცეცხლის შეწყვეტას, პალესტინა ლიგას ღალატსა და უნიათობაში დებდა ბრალს.