რომი ოდითგანვე მილიტარისტური სახელმწიფო იყო და შედეგიც ის გახლდათ, რომ მსოფლიო ისტორიაში ყველაზე ცნობილი და კარგადორგანიზებული ჯარი სწორედ რომის იმპერიას ჰყავდა. მსოფლიოზე ლიდერობის გზაზე კი მისი მეტოქე კართქგენი იყო. რომაელები კართაგენის სახელმწიფოს "პუნიკურს" უწუდებნდენ. ამიტომ რომსა და კართაგენს შორის სამ სისხლისმღვრელ ომს "პუნიკური ომები" ეწოდა.

პირველი პუნიკური ომი

      (ძვ. წ. 264 - ძვ. წ. 242) დაწყების მიზეზი იყო დასავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთზე ჰეგემონობა. მოცემულ დროს რომაელებმა უკვე მთლიანად დაასრულეს იტალიაში ექსპანსია და სურდათ ზღვაზე ბატონობის მოპოვება, მაგრამ მათ არც გამოცდილება ჰქონდათ არც ფლოტი, ხოლო კართაგენი უკვე აკონტროლებდა დასავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთის დიდ ნაწილს, მას დაპყრობილი ჰქონდა სიცილია, სარდინია, კორსიკა და სამხრეთ ესპანეთი. მიუხედავად ამისა რომაელებმა მოიპოვეს ამ ომში გამარჯვება რის შედეგადაც დაიპყრეს სიცილია, თვითონ კართაგენში კი ამ დამარცხებისგან ისე აირია სიტუაცია, რომ რომაელებმა უპრობლემოდ დაიკავეს სარდინიაც და კორსიკაც.

მეორე პუნიკური ომი

      (ძვ. წ. 218 - ძვ. წ. 202) კართაგენი არ აპირებდა მარცხთან შეგუებას.ზღვაზე დაკარგული კუნძულების სანაცვლოდ კართაგენმა ახალი ესპანური ოლქები დაიპყრო.ძვ.წ.226/225 წლებში რომმა და კართაგენმა პირინეს ნახევარკუნძულზე თავიანთი გავლენის გამყოფ ზოლად მდ. ებრო დაასახელეს. ეს შეთანხმება რომაელებმა დაარღვიეს, როდესაც კართაგენის ზონაში მდებარე ქ. საგუნტუმი თავის მფლობელობაში მოაქციეს. ეს გახდა რომსა და კართაგენს შორის ახალი ომის საბაბი. ძვ. წ. 219 წელს 25 წლის კართაგენელმა სარდალმა ჰანიბალმა აიღო საგუნტუმი. საპასუხოდ რომმა კარტაგენს ბრძოლა გამოუცხადა. ასე დაიწყო მეორე პუნიკური ომი. ჰანიბალმა გადაწყვვიტა მტრის ტერიტორიაზე ეომა. ძვ. წ. 218 წელს მან 40 000–იანი ჯარით ალპები გადალახა და ჩრდილო იტალიაში შევიდა. რომის მოძულე გალური ტომები, რომლებიც ჰანიბალს გამათავისუფლებლად მიიჩნევდნენ, მის მებრძოლთა რიგებს ავსებდნენ. რომი ბრძოლას ბრძოლზე აგებდა.

მესამე პუნიკური ომი

      (ძვ. წ. 149 - ძვ. წ. 146) მეორე პუნიკურ ომში დამარცხების შემდეგ კართაგენი ძლიერ დასუსტდა, მაგრამ რომს ჰანიბალის აჩრდილი მოსვენებას არ აძლევდა. სენატორი კატონ უფროსი სენატის ყოველ სხდომაზე ერთი და იმავეს იმეორებდა: „კართაგენი უნდა დაინგრეს“! ძვ.წ. 149 წელს რომაელებმა კართაგენს ალყა შემოარტყეს. ამჯერად რომაელებს სარდლობდა სციპიონ აფრიკელი უმცროსი, შთამომავალი სახელოვანი პუბლიციუს კორნელიუს სციპიონისა. ჯარის გარეშე დარჩენილი კართაგენის მოსახლეობა 3 წლის განმავლობაში მამაცურად იცავდა თავს, ამაგრებდა თითოეულ სახლს. ალყა 3 წელს გრძელდებოდა, ბოლოს რომაელებმ აირეს კართაგენი. ჯერ დაანგრიეს, შემდეგ გადახნეს და მარილი დათესეს, რომ არაფერს გაეხარა ამ მიწაზე.კართაგენის სამფლობელოები რომის ხელში გადავიდა.

      ჰანიბალი დაიბადა ცნობილი სარდლისა და პოლიტიკური მოღვაწის, ჰამილკარ ბარკას ოჯახში, ჰამილკარს ჰანიბალის გარდა 2 ვაჟი (ჰასდრუბალი და მაგონი) და რამდენიმე ასული ჰყავდა, რომელთა სახელები არაა ცნობილი. ჰამილკარის მრავალრიცხოვან შთამომავლებს შორის ისტორიაში წარუშლელი კვალი მხოლოდ მისმა ვაჟებმა დატოვეს. ბიჭები განსაკუთრებული ნიჭითა და უნარით გამოირჩეოდნენ. ჰამილკარის ვაჟთა შორის უფროსი ჰანიბალი იყო, რომელიც დაიბადა ძვ. წ. 247 წელს. ჰამილკარი თავის ვაჟებს სიამაყით ლომის ბოკვრებს უწოდებდა. „ლომის ბოკვრებმა“ ყრმობა, უმეტესად მამის სამხედრო ბანაკებში გაატარეს. მე-2 პუნიკური ომის დროს ჰანიბალმა განამტკიცა პოზიციები პირენეს ნახევარკუნძულზე. 219 - წელს ის თავს დაესხა რომის მოკავშირე საგუნტუმს ესპანეთში.განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ბრძოლა კანესთან ძვ.წ - 216 წელს, სადაც ჰანიბალმა, ახალ ხაფანგში შეიტყუა და გაჟღლიტა რომაელთა მრავალ რიცხოვანი ლაშქარი. ამის შემდეგ რომაელები გაურბოდნენ გადამწყვეთ ბრძოლას ჰანიბალთან და მის გამოფიტვას ცდილობდნენ, მართლაც ჰანიბალს პრობლემები გაუჩნდა ჯარის მომარაგებასთნ და შევსებასთან დავავშირებით, რომაელებმა კი თანდათან მოახრეხეს გაძლიერება და ბრძოლა აფრიკაში გადაიტანეს.

      კართაგენის დამარცხების შემდეგ რომის დასავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთში კონკუტენტი აღარ ჰყავდა და მთელი ძალა აღმოსავლეთისკენ მიმართა. ჯერ კიდევ II - პუნიკური ომის დასაწყისში რომი პარალელურად ებრძოდა მაკედონიას ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე დამკვირდების ცდილობდა ძვ.წ II საუკუნის პირეველ ნახევარში მან ამ ფრონტზე საგრძნობლად წაიწია წინ, მაგრამ კართაგენის არსბობა მაინც არ ასვენებდა რომაელებს. ამ უზარმაზარი ქალის ადამიანური და ფინანსური რესურსები პოტენციურ საფრთხეს შეიცავდა და რომაელებსეს საფრთხე სულ ახსოვდათ.