ერთი მდიდრის ოჯახში საკვების მიღების წინ აღარ ლოცულობდნენ. ერთხელ ამ ოჯახს მოძღვარი ეწვია. ოჯახში რაც კი საუკეთესო ჰქონდათ, სუფრაზე მიიტანეს და მოძღვარიც და ოჯახის წევრებიც მაგიდას შემოუსხდნენ. ყველამ მოძღვარს შეხედა, ეგონათ, რომ საკვების მიღების წინ იგი წარმოთქვამდა ლოცვას, თუმცა მან ოჯახის უფროსს შეხედა და უთხრა:
– ოჯახის უფროსი ვალდებულია ილოცოს, ამიტომ, ლოცვა თქვენ წარმოთქვით.
მაგიდასთან სიჩუმე ჩამოვარდა. ოჯახის უფროსმა უხერხულად ჩაახველა და თქვა:
– მოძღვარო, მაპატიეთ, მაგრამ ჩვენ აღარ ვლოცულობთ, რადგან ეს ლოცვა ყოველთვის ერთიდაიგივეა და ეს რაღაცნაირად ჩვევაში გადაგვეზარდა. თითქოს ეს სიტყვების უბრალო რახარუხია. ეს მუდმივი გამეორება მოსაწყენი გახდა და ამიტომ, შევწყვიტეთ ლოცვა.
მოძღვარმა ოჯახის უფროსს გაკვირვებით შეხედა და რაღაცის თქმა დააპირა, თუმცამას პასუხი ოჯახის ყველაზე პატარა წევრმა, შვიდის წლის გოგონამ დაასწრო:
– მამა, ჩემთვის სულაც არ არის მოსაწყენი, რომ ყოველ დილით გითხრა, დილა მშვიდობისა მამა!