ერთხელ შემოგხედავს.. ერთხელ გაგიცინებს.. ერთხელ მოვა... და ...
ერთხელ გაკოცებს...ერთხელ...და უსასრულოდ ერთხელ..
მერე?
მერე...ჩნდება კითხვა..რომლის პასუხიც სადღაც უსასრულობაშია...
და...
და გინდა გაიქცე...და გინდა დაეწიო...უკან მოაბრუნო... ჩაიხუტო...
მაგრამ...
მაგრამ შენ არ ხარ ძლიერი.. ვერ მოაბრუნებ მას...და..
და...
მხოლოდ მისი ლანდი...ლანდი, აჩრდილი იმ გრძნობის, რომელიც....
რომელიც...
მხოლოდ ერთხელ მოვა...ერთხელ დაგაფიქრებს..ერთხელ შეგძრავს... და ბოლისფერ კუდს მოიქნევს შენს გულში..
ერთხელ მოვა და წავა..თანაც სხვასთან ერთად..ისე..
ისე წავა, ისე წავა, რომ ერთხელაც კი არ გამოიხედება შენსკენ..
და...
ერთხელ შემოგხედავს.. ერთხელ გაგიცინებს.. ერთხელ მოვა... და ...
ერთხელ გაკოცებს...ერთხელ...და უსასრულოდ ერთხელ..
მერე?...
მერე მიხვდები, ამ "ერთხელ"-ისთვის გიცხოვრია მთელი შენი ცხოვრება..
თურმე მას ელოდებოდი და ვერ კი ხვდებოდი..
მაინც წავა...ისე..
ისე..
რომ ვერც კი გაგიცნობს..ვერც კი გაგიგებს.. და დაგტოვებს..ასე..
ასე..
ასე თავჩახრილს და ცრემლმორეულს..