არა ვარ...

რა ვქნა არ ვიცი...

რამდენი ვინმეა ქვეყნად და მე მაინც არა ვარ.

ბედი არა მაქვს, თორემ რა გაჭირდა ამისთანა. რა ისე დავამძიმებდი დედამიწას?!

მაინც რა უნდა იყოს სიცოცხლე?

ამბობენ, საინტერესო რამ არისო, სამან ხარ სულ შენთან იქნებაო.

ჩემთან ახლა მხოლოდ არყოფნაა...

ოღონდ დავიბადო და ბუზს არ ავაფრენ. არც ერთ საგანს ადგილს არ შევუცვლი. ოღონდ ვიყო და ყვავილს არ მოვწყვეტ. ოღონდ გავჩნდე და ვეცდები, მაღალი არ გავიზარდო, არ გავსუქდე და ვიქნები გამხდარი, რომ ნაკლები ადგილი დავიკავო სივრცეში. ბოლომდე არ ჩავისუნთქავ, ოღონდ დავიბადო...

ეჰ! ვინ გაიგონებს ჩემს მუდარას? ვინ გაიმეტებს ჩემთვის ერთ ბეწო სულს?!

უცებ სულ ახლოს, სულ ღრმად, სულ ჩემში რაღაც აფართხალდა მტრედივით.

მე ჩემი წილი სული ჩავისუნთქე...