სადღაც შორს გარბის, უკან არ იხედება.

თითქოს მისდევენ.

მშიერი მგლებივით უყურებს ხალხი.

შეშინებული, დაბნეული, არეული.

- გაიქეცი!

მირბის, სად - არ იცის, ვისთან - არ იცის.

სიტყვები ქრება.

არც ხალხი, არც თვითონ, თითქოს ორთქლდება, ჰაერს ერევა.

სულის კივილი უსაშველო...

ხმა შემზარავი.

ჰაერი დახუთული.

ტკივილი გულიდან ამოსული.

სული წრიალებს, გაქცევას ცდილობს...

როგორ წავიდეს.

ფრთები...

შორს მთები და თოვლი.

სიცივე გულიდან, სულიდან ზემოთ.

სიცხე, ორთქლი, პულსი ნელი, გული ქვასავით მაგარი.

სულის კივილი უსაშველი - ღრმა, შემზარავი.

ხმა სადღაც შორიდამ მოსული, დროში სივრცეში გაფანტული...

შიში, კანკალი...

ტვინი არეული.

ფიქრი ზემოთ, ცაში ასული, სიმაღლეზე, სიმსუბუქეზე მეოცნებე.

მოუსვენრობა, დაღლა. ცრემლების შერცხვება კაცს.

გული თითქოს აღარ ფეთქავს, სული მეოცნებე ღრუბლებს უერთდება.

სიმსუბუქე იგრძნო, სიმშვიდე იგრძნო.

სამყარო თავისი. ცხოვრება თითქოს სხვისი.