რომანში "გველის პერანგი" დიდი მნიშვნელობა აქვს ექსტაზს. ექსტაზის მეშვეობით გაარღვევს ხოლმე არჩიბალდ მეკეში რეალობას და იყნოსავს ხან წარსულს და ხან მომავალს. მისი მეშვეობით ინაცვლებს იგი ირეალურში. ასეთ დროს მას შეუძლია გაიგოს ის, რაც მანამდე გაუგებარი და ბუნდოვანი იყო მისთვის. საერთოდ, „გველის პერანგის“ პერსონაჟები ხშირად განიცდიან ექსტაზს და პოულობენ "თავს", ეზიარებიან საიდუმლოს. საკუთარი თავის პოვნა "სხვაში გადასვლით" არჩიბალდ მეკეშისათვის იმ საიდუმლოს მიღწევის საშუალებაა, რომელსიც ამოხსნასაც ცდილობს. ამიტომ იტაცებს მას აღმოსავლეთი, რადგან ჰაშიშით ექსტაზის მიღწევა უმოკლეს დროში და მარტივად ხდება. არჩიბალდ მეკეში ექსტაზის მეშვეობით იმის სუნს გრძნობს, რაც მომავალში უნდა მოხდეს. ექსტაზს განიცდის ქართული მუსკის მოსმენისას და ქართული ცეკვის ნახვისას და უფრო უმძაფრდება ძირის მიგნების სურვილი. ძირის პოვნის შემდეგ იგი ცხოვრების საზრისსაც მიაგნებს.

      "გველის პერანგი" აღიქმება როგორც მწერლის ერთგვარი ექსტაზი. აქ პერსონაჟები ხშირად ხორცის გარეშე დანავარდობენ. არჩიბალდ მეკეშიც მუდამ აღგზნებულია. მის ირგვლივ საგნები ხილულ ფორმებს კარგავენ.

      "გველის პერანგში" განცდა არ მიიმართება მარტივი გზით. დეტალების უარყოფით ადამიანს შესაძლებლობა ეძლევა ეზიაროს საგნის შუაგულსა და არსს.

არჩიბალდ მეკეში, შესაძლოა, იმ ადამიანთა სახეა, რომლებსაც საქართველოდან გადახვეწა მოუხდათ მთელი რიგი მიზეზების გამო და ეძებენ ფესვებს, რათა გააგრძელონ გაწყვეტილი გზა.