- იცოდი თუ არა, რომ იუდა გაგყიდდა?
- იცოდა სატანამ. ღვთაება არ აცდუნებს კაცს, ღვთაება სცდის მას. სატანამ აცდუნა იუდა, როდესაც ოცდაათ ვერცხლად იყიდა იგი, ხოლო მე გამოვცადე იგი, როდესაც ბაწარი მივეცი ხელში.
- დაწყევლილი არის თუ არა იუდა შენგან?
- არა!
- რატომ?
- იუდამ იხსნა თერთმეტი კაცის სული წარწყმედისაგან.
- მაშ, რატომ არ ახსნი იუდას საუკუნოდ დასმულ დაღს?
- იმიტომ რომ იუდა იყო სატანისმიერი და არა ღვთისმიერი.
- მაშინ გამოდის, რომ სატანამ გძლია შენ.
- ასე იქნებოდა მაშინ, იუდას თავი რომ არ მოეკლა.
- გჯეროდა თუ არა, როდესაც გოლგოთაზე მიდიოდი, რომ ჯვარს გაცვამდნენ ადამიანები?
- არა!
- რისი იმედი გქონდა?
- ხალხის!
- განა ხალხმა არ გაგცვალა შენ ავაზაკში?
- ხალხმა!
- გამოდის რომ აქაც სატანამ გძლია შენ!
- არა, რადგან ეს არ იყო ცდუნება, ეს იყო გამოცდა.
- და ხალხმა ვერ გაუძლო ამ გამოცდას?
- ვერა!
- რატომ?
- ხალხი სასწაულს ელოდა ჩემგან და ამიტომ გამცვალა ავაზაკში, ავაზაკისაგან კი არაფერს ელოდა ხალხი. ეს იყო მეორე, ნაადრევი გამოცდა ადამის ძისა ჩემ მიერ და შეცდომა ჩემი.
- პირველი როდისღა იყო?
- როდესაც ადამიანს სამოთხეში მივეცი ბინა და აგარაკი. არა სხვისი ნებით, არამედ ოფლით თავისით, სისხლით თავისით და რწმენით თავისით უნდა მოვიდეს კაცი სამოთხეში.
- მაშ, როდისღა დაიჯერე, რომ ჯვარცმა შენი და აღსრულება გარდაუვალი იყო.
- როდესაც ჯვარცმულმა ჩემ წინაშე მდგომარენი ვიხილე, დედაი ჩემი და მოწაფე იგი, რომელი მიყვარდა და ვრქვი დედასა ჩემსა: - დედაკაცო, აჰა ძე შენი! და მერე მოწაფესა მას ვრქვი: - აჰა, დედაი შენი! და იგი დარჩა დედაჩემთან,ვითარცა კაცი ჩემ მაგიერი, ხოლო დედა ჩემი მასთან, ვითარცა სული წმინდა, სული ღვთაებრივი!...