ნეტარი ქრისტესია, ქრისტეფორედ წოდებული, მოღვაწეობდა 18-ე საუკუნეში. წარმოშობით დასავლეთ საქართველოდან, სამეგრელოდან იყო. მიუხედავად იმისა, რომ სიყრმითგან ღვთისთვის მსახურებისა და განდეგილობის სურვილი ჰქონდა, იძულებული შეიქნა ბატონის ბრძანებით ცოლი მოეყვანა. შემდგომ კი ვაჟიც ეყოლა. თუმცაღა მალევე დაეხოცა ქრისტესიას ცოლ-შვილი და ამჯერად მოძღვრის რჩევით, იგი სამოღვაწეოდ გარეჯში, იოანე ნათლისმცემლის უდანოში დაეყუდა. წმიდა მამამ მრავალი წელი გაატარა მორჩილებაში: წყალსა და ფიჩხს ეზიდებოდა მონასტერში, ყოველივეს მორჩილებით და გულმოდგინედ იქმოდა.

     მოხუცებულობაში ბერად აღკვეცილ მამა ქრისტესიას ქრისტეფორე უწოდეს. მისი ცხოვრების წესიც განსაკუთრებილი იყო: უდაბნოდან შვიდი კილომეტრის დაშორებით მდგარ ჭურს, იგი ყოველდღე ავსებდა წყლით, რათა მოგზაურებს წყურვილი მოეკლათ. ბერს იქვე პატარა ბოსტანი ჰქონდა გაშენებული, ესეც მგზავრებისათვის.

     წმიდა ქრისტესია უზომო გულმოწყალებითაც გამოირჩეოდა. რასაც მისცემდნენ, იმასაც სხვას განუყოფდა. შემოწირული თაფლით და ხორბლით ყოველ შაბათს კოლიოს ამზადებდა სამი ჭურჭლით - ერთით - შემომწირველის მიცვალებულთათვის, მეორეთი - მონასტერში მდებარე შესვენებულ მამათათვის, მესამეთი - ყველა მართლმადიდებლისათვის. მოჩხუბერებს და ერთმანეთთან სიძულვილით დაკავშირებულ ადამიანებს, ტკბილი სიტყვით არიგებდა. მისი მადლმოსილი ქცევა და სიტყვები გულს უთბობდა მოჩხუბრებს და შერიგებას უადვილებდა.

     ერთხელ მამა ქრისტესიას ასეთი რამ შეემთხვა: მწუხრის ლოცვის შემდეგ სოფელში მოინდომა წასვლა და რადგანაც ძალიან ცხელოდა, გადაწყვითა შეღამებულზე გასდგომოდა გზას, თუმცა უსაშველოდ ბნელი ღამის გამო, სიარული შეუძლებელი გახდა. წმიდანიც შეჩერდა და ილოცა მოულოდნელად მას გამოუჩნდა რაღაც მანათობელი, რომელიც გზას უნათებდა. გაოგნებულმა ბერმა ისევ გულმხურვალე ლოცვა წარმოსთქვა, რათა უფალს განსაცდელი აერიდებინა მისთვის, შემდეგ პირჯვარი გადაისახა და გზას გაუყვა. მანათობელი წინ მიუძღოდა, სანამ არ მიაღწია სოფელ სართიჭალას.

     წმინდა ბერის საცხოვრისი გახლდათ ვიწრო სენაკი. მის საწოლს წარმოადგენადა ფიცრისგან შეკრული ტახტი, ცხვრის ტყავის საგებლით, ხოლო სასთუმლად ედო ქვა. ტანზე ემოსა ცხვრის დაბებკილი ტყავის სამოსი, ფეხთ ქალამანი ეცვა. თუკი ვინმე ტანსაცმელს მოუკითხავდა, მაშინვე მას აძლევდა ვისაც ძალიან უჩირდა. .

     წმინდა ქრისტესია ოთხმოც წელს გადაცილებული იყო, როდესაც არესრულა თავის კელიაში, ხოლო დასაფლავებულია ეკლესიის წინ, მამათა სასაფლაოზე.

◄ გუშინ | დღეს | ხვალ ►