წმინდა ნეოფიტე ურბნელი წარმოშობით სპარსი იყო.

      VII საუკუნეში ამირა მუმნის ბრძანებით, საქართველოს შემოესია სარდალი აჰმადი. ლიახვის ხეობის მოოხრების შემდეგ აჰმადმა ორი მხედართმთავარი, ომარი და ბურული, გაგზავნა მცხეთისაკენ. მტკვრისა და არაგვის შესართავთან, სოფელ ციხედიდთან მეომრებმა მდინარის გაღმა, სარკინეთის კლდეთა შორის იხილეს "ქუაბნი გამოქნილნი", მისი დაურბებლობა სირცხვილად და სულთნის წინაშე დანაშაულად მიიჩნიეს და გაღმა გასასვლელად მტკვარში შევიდნენ, მაგრამ მდინარის გადალახვა ვერაფრით შეძლეს.

      შეშინებულმა სარკინოზებმა ტყვეებს კითხეს: "რაჲმე არს ქუაბთა შინა?" მათ კი მიუგეს რომ, ეს, ნეტარი შიო მღვიმელის მონასტერი იყო, სადაც ცხოვრობდნენ "კაცნი მონანი ღმრთისანი", ყოველგვარ ამქვეყნიურ შვებას მოკლებულნი.

      ამ ამბავმა უსჯულოები დიდათ გააკვირვა. სარდლებმა ყოველიბე აჰმადს აცნობეს. აჰმადმა დაუყოვნებლის ომარი გააგზავნა მონასტერში.ოქრო და მრავალი სახმარი ნოვთები გაატანა და დააბარა ბერებთან "ლოცუა ჰყავთ ჩემთჳს, მონანო ღმრთისანო, და ძღუენი ესე ჩემი მიიღეთ და ალუაჲ და გუნდრუკი მიართუთ საკმევად სამარხოსა მოძღუარისა თქუენისასა".

      სარკინეთის ქვაბებს მიახლებულმა ომარმა მონაზვნებს ამცნო რომ სალხინებლათ იდიოდა და არა ასაოხრებლათ.

      მონასტერს მიახლებულმა ომარმა იხილა მრავალი ბერი რომელიც ჰაერშიდ აპრინავდა და მათ შორის იყო ერთი მოხუცი რომელიც საოცღატ არა ამქვეყნურათ ელვარებდა. მონასტრის მკვიდრთა თავმდაბლობამ და ისეთმა მოკრძალებულმა ყოფამ, თითქოს "ანგელოსნი ჰბრწყინვიდეს ჴორცთა შინა", უდიდესი შთაბეჭდილება მოახდინა ომარზე. ის მიხვდა, რომ უცხო მხედარნი უფლის ანგელოზები იყვნენ, მოხუცებული მონაზონი კი - ამ მონასტრის წინამძღვარი და ბერებს უთხრა: წმიდანო ღმრთისანო, რაჲსთჳს-მე მოშიშ ხართ თქუენ კაცთაგან? რამეთუ ვხედავ ჭეშმარიტად მცუელთა მონასტრისა თქუენისათა, მჴედართა ნათლისათა მცუელად თქუენდა, მფრინუალეთა ჰაერთა ზედა და შორის მათსა მონაზონსა ვისმე საკჳრველსა მჴცოვანსა წუერითა და თმითა, რომლისა ხილვისა სიკეთეჲ ვერ შესაძლებელ არს ჩემდა თქმად, ხოლო მრწამს, ვითარმედ მჴედარნი იგი არიან ანგელოსნი ღმრთისანი და მონაზონი იგი არს მოძღუარი თქუენი".

      ომარმა პირობა დადო ბერების წინაშე რომ ის დაბრუნდებოდა ქრისტიანათ მოინათლებოდა და ბერათ ეკურთხებოდა. სიკუდილამდე ჩემდა". მან დაუტევა უღმრთოება, მამული, მთავრობა, სიმდიდრე, შიო მღვიმელის სავანეში მივიდა და მოინათლა. მასთან ერთად ნათელ იღო მისმა ორმა მონამ. ნათლისღების შემდეგ ომარს ნეოფიტე (ახალი ნერგი) დაარქვეს, მის მეგობრებს კი - ქრიტოდულოსი (ქრისტეს მონა) და ქრისტოფოროსი (ქრისტეშემოსილი).

      ღვთის განგებით და ძალისხმევთ წმინდა ნესტორი დადგინებული იქნა ურბნისის კათედრაზე. ყველას აკვირვებდა და აოცებდა მღვდელთმთავრის სიბრძნე და შემართება. ის თავისი სამწყსოს ნამდვილი მამა იყო: "მოუძლურებული მათი განაძლიერა, სნეული განამრთელა, შემუსრვილი შეჰკრა და ბოროტად მყოფსა უსხეულსაქმა, ცთომილი მოაქცია და წარწყმედული მოიძია, დაადგრა მათ თანა, დაიცუნა და არა განაბნივნა".

      მტერმა ვერ მოითმინა სპარსის მოციქულებრივი მოღვაწეობა. მაზდეანებმა გადაწყვიტეს რომ მოეკლათ ქრისტეს მქადაგებელი მამა.

      უსჯულოებმა გამონახეს შესაპერისი დრო და სალოცავათ განმარტოებულ მამას თავს დაესხნენ. უსჯულოებმა იცოდნენ, რომ წმიდა ნეოფიტე წმიდა სტეფანე პირველმოწამის სიკვდილს შეჰნატროდა, ამიტომ ქვით ჩაქოლვა მიუსაჯეს. წმიდანმა ტკბილი ხმით მიუგო: "ტკბილ ჩემდა სიკუდილი, უღმრთონო, ტკბილ ჩემდა. საწადელ ჩემდა განყოფაჲ კავშირთა უკუდავისა და მოკუდავისა არსებისათა... ამიერითგან სისხლითა ჩემითა დავამტკიცო შრომილი ჩემგან წმიდაჲ ეკლესიაჲ, რომელიც შეჰკრიბა ქადაგებისა მიერ ჩემისა ძემან და სიტყუამან ღმრთისამან პატიოსნითა სისხლითა თჳსითა, ხოლო რომელიცა განაგო ჩემთჳს ღმერთმან, იყავნ იგი, რამეთუ მომიწოდა მე უღმრთოებისაგან ნათლისა მიმართ თჳსისა".

      მაგმხეცებულმა უსჯულოებმა წმინდანი ქვებით ჩაქოლეს. წმიდა მღვდელმოწამის უკანასკნელი სიტყვები იყო: "უფალო იესო ქრისტე, შეივედრე სული ჩემი".

◄ გუშინ | დღეს | ხვალ ►