წმინდა სერაპიონი კლარჯეთის აზნაურის შვილი გახლდათ. რირსი სერაპიონის მამა კვიპრიანე და დედა რომლის სახელი უცნობია ღმრთის მოშიში ადამიანები გახლდათ."ნაშრომისაგან მათისა მდიდრად ზრდიდეს გლახაკთა და ძალისაებრსა მისცემდეს უღონოთა ჴელის აპყრობასა".

      წმინდა სერაპიონს ჰყავდა ორი ძმა. მათ დედა ადრე გარდაეცვალათ. შვილები კეთილად აღზარდა მამამ და მცირე ხნის შემდეგ იგიც აღესრულა.

      სერაპიონს პარარობიდანვე მეუდაბნოების სურვილი ქონდა. სერაპიონი თავის უმცროს ძმასთან, იოანესთან ერთად წავიდა და თავი თვისი შეჰვედრა "მამასა სულთასა და მზრდელსა ობოლთასა", "სასწაულთა და ნიშთა მოქმედსა" დიდ მიქელ პარეხელს (ხს. 27 მაისს). ღირსმა მამამ მიიღო სერაპიონი და იოანე და "თანააღრაცხილ ყვნა დასსა მოწაფეთასა". უფროსი ძმა სახლში დარჩა და ოჯახის ტრადიცია გააგრძელა - "უცხოთა და გლახაკთა" მსახურებით ცხოვრობდა.

      მიქაელი ხედავდა სერაპინის წადილს, ამიტომ მღვდლად აკრთხა ის. ერთხელ ლოჩვისას ღირსმა მიქაელმა იხილა მღვდელთ შემოსილი კაცი,რომელმაც უბრძანა მისი მოწაფეები სეპაპიონიდა იოანე გაეგზავნა სამცხეში მოსანტრის ასაშენებლათ.სერაპიონი შეაკრთო დიდმა პატივმა და მოვალეობამ, მაგრამ, ცხოველმყოფელი ჯვრის მსასოებელი და მოძღვრის მიერ გამხნევებული, თანამოსაგრეებთან ერთად სამცხეში წავიდა. ძმებს თანაშემწედ "თანაეტჳრთათ ცხოველი ხატი ფერისცვალებისაჲ".

      ბერები მშვიდობით მივიდნენ ადგილზე. ძალინ მოეწინათერთი მთა და გადაწვიტეს იქ აეშენებინათ მონასტერი..მალე იქაურებმა ძმები განდევნეს.ბერებმა მდინარის მეორე მხარეს სწორეთ ის ადგილი იპოვეს რპმელის მიქაელმა იხილა გამოცხადებაში.ამ მხარის მთავარი იყო კეთილმსახური ფეოდალი გიორგი ჩორჩანელი. ერთხელ, ნადირობისას, გიორგი ჩორჩანელმა ნახა უსიერი ტყის თავზე აღმართული კვამლი, გაუკვირდა და მაცნე გაგზავნა ამბის გასაგებად. მას აუწყეს ორი საკვირველი ბერის შესახებ. გიორგი დიდი პატივით გაეშურა მამებისკენ, მდაბლად მოიკითხა, თაყვანი სცა ფერისცვალების წმიდა ხატს და კურთხევა ითხოვა ბერებისგან. შემდეგ იქაურობა უბოძა მონასტრის ასაშენებლად და მთელი იმ ადგილების დამტკიცებასაც დაჰპირდა, რომელსაც ბერები დილიდან საღამომდე შემოივლიდნენ. მაგრამ ყველა ადგილობრივი მკვიდრი როდი შეხვდა ბერებს ასე გულთბილად: დაბა-წისქვილის მცხოვრებლები აუჯანყდნენ და ყოველნაირად ცდილობენენ მათ დაბრკოლებას. წმიდა სერაპიონმა გონებადაბინდულ ხალხს წინასწარმეტყველურად მიმართა: "ვიხილე უღმრთო ამაღლებული ნაძვთამდე ლიბანისათა და თანაწარვხედ და არა იპოვა ადგილი მისი".

      იმ ღამით სასწაული მოხდა: მიწა იძრა, კლდე გაიპო, სათახვის მღვრიე ტბა გადმოდინდა და დაბა-წისქვილი წალეკა, მხოლოდ ორი ძმა გადარჩა სასწაულებრივად: ახდა წმიდა სერაპიონის წინასწართქმა. შიშით თავზარდაცემულმა ხალხმა ამ ადგილს ზარზმა უწოდა.

      ძმებმა თაძრის შესაფერისი ადგილის ძებნა დაიწყეს. წმიდა სერაპიონს მაღალ ბორცვზე სურდა მშენებლობის დაწყება, იოანე და სხვა ბერები კი ეუბნებოდნენ: "ნუ, წმიდაო მამაო, ადგილსა ამას, რამეთუ მაღალ და ცივ არს და ძმანი ესე შიშველ და გლახაკ". მაშინ ნეტარი მამები ასე მოიქცნენ: ორ კანდელში თანასწორი რაოდენობის ზეთი ჩაასხეს. ერთი თავად სერაპიონმა დადგა მაღალ ბორცვზე, მეორე კი ბორცვის სამხრეთით, მცირე ღელეში - იოანემ. ორივენი დადგნენ ლოცვად. როცა გათენდა, ნახეს, რომ სერაპიონის კანდელი დაშრეტილიყო, იოანესი კი შუა-სამხრამდე ბრწყინავდა.

      იოანეს არჩეულ ადგილას ეკლესიის საძრკველი ჩაყარეს, მაგრამ მშენებლობა ძალინ განძნელდა: გარშემო დაბურული ტყე იყო საშენ ქვებს მხოლოდ მდინერეში პოულობდნედ. გიორგი ჩორჩანელის რჩევით, უმწის მიწისძვრისგან დანგრეული ეკლესიის ქვებიც გამოიყენეს და სამ წელიწადში ტაძრის მშენებლობდა დასრულდა, წესისამებრ შეიმკო იგი და შიგ დაასვენეს ფერისცვალების სასწაულთმოქმედი ხატი. ამის შემდეგ ძმათა სენაკებიც ააგეს. მამა სერაპიონმა "განაჩინა წესნი და კანონნი საეკლესიონი".

      სეპარიონმა წინასწარ იგრძნო რომ მისი აგსასრულის ჟამი დადგა, მოუწოდა შეკრიბა საძმო დამოძღვრა და წინამძღვრათ დაუყენა მღვდელ მონაზონი გიორგი "კაცი კეთილი, სათნოებითა ბრწყინვალე და ტკბილი სიტყვითა და საქმითა".

      რამდენიმე დღის შემდეგ წმინდა სერაპიონი წამოდგა,საკურთხეველში შევიდა,მაცხოვრის ხატს ემთხვია და აღესრულა. "მიიწია ცხედრად ჟამსა მეექვსესა და მეცხრესა ჟამსა შეჰვედრა სული თვისი ხელთა ღმრთისათა".

      წმინდანი საკურთხევლის აღმოსავლეთით დაკრძალეს. წმინდა მამას საკუთარი საფლავი თავისით წინასწარ გაეთხარა, რომ როდესაც საფლავს დაინახავდა სიკვდილი გახსენებოდა, "რომელი იგი სამარადისოდ წინაშე თვალთა აქვნდა".

      წმიდანის ძმისწულმა ბასილ ზარზმელმა (ხს. 5 ოქტომბერს) სერაპიონის წმიდა ნაწილები ღვთის ბრძანებით ახალშემზადებულ ქვის ლარნაკში ჩაასვენა და "გადაასვენა საჩინოსა შტოსა ახლისა ეკლესიისასა".

◄ გუშინ | დღეს | ხვალ ►