სოკრატეს შემთხვევით გადავეყარეო – მიამბობდა არისტოდემოსი, – კარგად განბანილიყო და ფეხთ სანდლები ჩაეცვა, რაც ნაკლებად სჩვეოდა მას. ვკითხე – აგრე მორთულ-მოკაზმული სად მიხვალ-მეთქი. – აგათონთან მივდივარ ვახშმად, – მიპასუხა მან, – გუშინ ბრბოის ღრიანცელმა დამაფრთხო და მსხვერპლშეწირვაზე დასწრებას თავი ავარიდე; დღეისთვის კი შევპირდი, უთუოდ გეწვევი-მეთქი. აგრე გულდასმითაც მიტომ მოვრთულვარ, რომ მშვენიერს მშვენივრად მორთული ვეახლო[1]. შენ კი რას იტყვი, არისტოდემოს, – დაუმატა – მართალია, აგათონს არ უთხოვია მეწვიეო, მაგრამ მე რომ გთხოვო, ხომ ვერ წამყვები მასთან? – როგორც მიბრძანებ - მეთქი, – მივუგე მე. – მაშ გავწიოთ ერთად, რათა შევცვალოთ ძველი ანდაზის აზრი და დავამტკიცოთ, რომ კარგ სტუმარს შეუძლია დაუპატიჟებლად მიადგეს კარზე კარგ მასპინძელს[2]. ჰომეროსი ხომ, როგორც ჩანს, არა მარტო ცვლის, ამახინჯებს კიდეც ამ ანდაზას: იგი გვიხატავს აგამემნონს, როგორც ძალგულოვან მებრძოლს, ხოლო მენელაოსს – როგორც „ჯაბან მეომარს“[3] და ეს უკანასკნელი დაუპატიჟებლად მიჰყავს ლხინზე[4], რომელსაც აგამემნონი იხდის მსხვერპლშეწირვის შემდეგ, ე.ი. უარესი მიჰყავს უკეთესთან. ამაზე მე მივუგე: – ვაითუ ისე სულაც არ გამოვიდეს, როგორც შენ ამბობ, სოკრატე, და, ჰომეროსის თქმისა არ იყოს, მე საბრალო დაუპატიჟებლად მივადგე კარზე სიბრძნით სახელგანთქმულ კაცს. მაგრამ შენ მეპატიჟები და შენვე მოიფიქრე რამე ჩემს გასამართლებლად, რადგან, იცოდე, იქ პირდაპირ განვაცხადებ, არ ვაპირებდი წამოსვლას, მაგრამ სოკრატემ ძალით წამომიყვანა-მეთქი. – ორნი რომ ვიქნებით, გზადაგზა უკეთ მოვიფიქრებთ, რა უნდა ვთქვათ[5], – მიპასუხა მან – ახლა კი გავწიოთ.

      რაკი ასე გადაწყდა, კვლავ გზას გავუდექითო – განაგრძობდა არისტოდემოსი. – გზაში სოკრატე ფიქრს მიეცა და თანდათან ნაბიჯს უკლო. მე დაცდა დავაპირე, მაგრამ მან მიბრძანა წინ მევლო. აგათონის სახლს რომ მივადექი, კარი ღია დამხვდა და, აი, სწორედ აქ, ფრიად სასაცილო მდგომარეობაში აღმოვჩნდი. მყისვე გამომეგება ერთი მსახურთაგანი და პირდაპირ იქ შემიყვანა, სადაც სხვა სტუმრები უკვე მისხდომოდნენ სუფრას. – სწორედ რომ დროზე მოხველ, არისტოდემოს, – წამოიძახა აგათონმა ჩემი დანახვისთანავე, – თუ სხვა რამისთვის გარჯილხარ, კეთილინებე და ეგ საქმე შემდეგისთვის გადასდე. მე გუშინაც ვაპირებდი შენს დაპატიჟებას – გეძებდი და ვერ გნახე ვერსად. მაგრამ, სოკრატე რატომ არ მოგყავს თან? – მე უკან შევბრუნდიო, – ჰყვებოდა არისტოდემოსი, – მაგრამ ვაი ამ შებრუნებას: სადაა სოკრატე? – წეღან ერთად მოვდიოდით და, მართალი გითხრა, აქაც სწორედ მან მომიპატიჟა-მეთქი, – მივუგე. – კარგადაც მოქცეულა, – თქვა აგათონმა, – მაგრამ თვითონ სადღაა? – აქამდე უკან მომყვებოდა და მეც ვერ გამიგია, სად უნდა წასულიყო-მეთქი, – ვუპასუხე. – ბიჭო, – უბრძანა აგათონმა მონას, – გასწი, მონახე სოკრატე და აქ მოგვიყვანე, შენ კი, არისტოდემოს, – მომიბრუნდა მე, – გთხოვთ დაიკავო ადგილი ერიქსიმახოსის გვერდით.

თარგმნა და კომენტარები დაურთო
ბაჩანა ბრეგვაძემ