– რაკი გადაწყდა, – თქვა ერიქსიმახოსმა, – ნებისაებრ ვსვათ და ღვინო არვის დავაძალოთ, ამიტომ, ჩემის აზრით, ურიგო არ იქნება თუ გავისტუმრებთ ახლახან შემოსულ ავლეტრიდას[1]; დაე, თავისთვის დაუკრას, ანდა, თუ მოისურვებს, ქალებთან შევიდეს[2] და შეაქციოს ისინი. ჩვენ კი დღევანდელ დღეს საუბარში განვლევთ და, თუ გნებავთ, შემიძლია საუბრის თემაც შემოგთავაზოთ. – ეს წინადადება ყველას მოეწონა და სთხოვეს მათთვის თავისი აზრი გაენდო.

      მაშინ ერიქსიმახოსმა თქვა: – ჩემს სიტყვას ევრიპიდეს მელანიპესავით დავიწყებ, რადგან ეგ აზრი მე კი არა, ფედროსს ეკუთვნის[3]. ფედროსს ხშირად აღშფოთებით უთქვამს ჩემთვის: – განა უცნაური არ არის, ერიქსიმახოს, რომ პოეტები ხშირად ჰიმნებსა და პეონებს[4] უძღვნიან სხვა ღმერთებს, ხოლო ეროსის[5], ეგზომ დიადი და ძალმორჭმული ღმერთის ხოტბა ამდენ პოეტთა შორის ერთსაც არ უთქვამს ჯერ. მიჰხედე დახელოვნებულ სოფისტებს, თავიანთი დიალოგებით რომ ადიდებენ ჰერკულესს და სხვა ნახევარღმერთებს; ასე არ იქცევა თუნდაც სახელგანთქმული პროდიკოსი?[6] ეს კიდევ არაფერი. ამას წინათ ხელში ჩამივარდა ერთი წიგნი, რომელშიც ღრმად განსწავლული ავტორი ხოტბას ასხამდა მარილის განსაცვიფრებელ ღირსებებს; იქვე ცად იყო აყვანილი მრავალი სხვა მსგავსი საგანი. აი, რაზე იხარჯება კაცთ ენერგია. ეროსი კი ჯერაც არავის შეუმკია ღირსებისამებრ. როგორ მიივიწყეს ეგზომ მაღალი ღმერთი? – და, ჩემის აზრით, ფედროსი მართალია. ამიტომაც ჩემს მოვალეობად ვთვლი მცირედი ხარკი მივუძღვნა ეროსს და, ამასთან, მიმაჩნია, რომ ყოველ ჩვენგანს ხელსაყრელი შემთხვევა ეძლევა მისდა საქებად. ხოლო თუ თქვენც იზიარებთ ჩემს აზრს, საუცხოო თემა გვექნება საუბრისთვის. ამრიგად, თითოეულმა ჩვენგანმა, შეძლებისამებრ, ხოტბა უნდა შეასხას ეროსს. დავიწყოთ მარჯვნიდან. პირველი ფედროსი იქნება, რადგან რიგის მიხედვით მას უწევს სიტყვა და ეს აზრიც ხომ მასვე ეკუთვნის?

      – ყველა ხალისით გაიზიარებს შენს აზრს, ერიქსიმახოს, – თქვა სოკრატემ; ყოველ შემთხვევაში, მე თანახმა ვარ; ისედაც ხომ სულ იმას გავიძახი „ეროტიკის“[7] გარდა ამქვეყნად არა გამეგება-რა მეთქი. თანახმა იქნებიან აგათონი, პავსანია და, მითუმეტეს, არისტოფანე, რომლის მთელი შემოქმედება დიონისეს და აფროდიტეს უკავშირდება. ერთის სიტყვით, მხარს დაგიჭერს ყველა ჩვენგანი. მართალია, სუფრის კიდეში მსხდომთ უფრო ძნელი მოვალეობა გვეკისრება, მაგრამ თუ ჩვენზე წინ ნათლად და დამაჯერებლად ილაპარაკებენ, ჩვენ ამითაც კმაყოფილნი დავრჩებით. ახლა კი დაიწყე, ფედროს, და ეროსის ქება თქვი!

      სოკრატეს სიტყვებს სხვებიც შეუერთდნენ, მაგრამ ყველაფერი, რაც იქ ითქვა, არისტოდემოსს აღარ ახსოვდა. მეც, ჩემის მხრივ, ზოგი რამ მისი ნაამბობიდან გადამავიწყდა, ხოლო რაც ღირსსახსოვარი მეჩვენა, შევეცდები თქვენც გადმოგცეთ.

თარგმნა და კომენტარები დაურთო
ბაჩანა ბრეგვაძემ