ცა გახსმილზე ქუხს და ელავს,ვინ თქვას,ეს რა ფერებია

დედამიწა გრგვინავს,იბრძვის–მასთან მისამღერებია

ცხადია,თუ ზღაპარია,თვალს არასდროს სჩვენებია

ციდან რომ ქრის ჯიქურ მარდად,ნეტავ ეს რა ცხენებია

ცას მოაპობს ქართა ქროლვა–ეს ხომ ღმერთის ხელებია

მზე ცას მისწვდა მათ ჭენებით,დედავ ეს რამხელებია

ერთურთი და ყოველივე,ერთობ ცეცხლის ცელებია

ყველა იგი ზედმიწევნით,შვიდფეროვნის ცეცხლებია

ჰა ასრულდა საიდუმლო რაც ღმერთს უწინ ჩაუდია

დღევანდლამდე,დასაბამით რაც კაცს ჯერ არ გაუგია

ცეცხლს მიეცა ძველი გველი,მასთან რაც კი აუგია

ჯოჯოხეთის ძლევით ღვთის მადლს,ყოფა ორად გაუყვია

ცხენნი ორად გაყოფილნი,ეშმაკს ცეცხლის ტბაში წვავდნენ

გველთან ბრძოლით სამარადოდ ქვეყნას სიცოცხლის ხეს რგავდნენ

ოთხი ცხენი–ღვთის კრავისგან ჯოჯოხეთის ძლევას ჰგავდნენ

ფერნი მათი სამოთხისგან ღმერთის უშრეტ წყაროს სვავდნენ

უკვდავების წყაროს წყალით ოთხი ცხენი,ორად იქცა

ღვთის ნამგალის ძალებანით,დანარჩენი სამკლად იქცა

დარჩენილთა ცხენთა ძალით,ჯოჯოხეთის ხე წაიქცა

ორი ცხენი ერთი აზრით,კრავის ახალ გზად მოიქცა

ჰე,აღსრულდა,ციდან მოჰქრის ცეცხლის რაში ღვთის მხედარი

შავ–თეთრ ალში გახვეული–დაკლულ კრავის სანთელ–კვარი

მთას მოაწყდა თვალთახედვა,ბარად მოსდენს მადლი ღვარი

ცრემლს ღვრის ხილულ–უხილ ნეტარ,ღირსეული ღვთის მხედარი

მთა და ბარი მუხლს იდრეკდა მისი ფლოქვა შემხედვარი

მძიმე იქმნა ქვეყნისათვის,იმის ცეცხლოვანი ჯვარი

მის თვალს ვერვინ გაექცევა–ყველა ჯოჯოხეთის გვარი

ვაი,კაცთა მოდგმისათვის–აღსასრულის დადგა დარი

ზოგი თავს მთას აფარებდა,ზოგნი კიდევ ბარს რჩებოდა

წყლული ციდან მოდენილი არასდიდებით ცხრებოდა

ვის ეგონა ჯოჯოხეთი ბოლო დროსაც შერჩებოდა

ბევრს სიკვდილი სურდა ნეტარ,სიკვდილი კი არ რჩებოდა

ცეცხლოვანი რაშის ფეხთით დახოცილი გორი იდგა

მხოლოდ ადამიანს ვნებდა,ყველგან განკითხვის დღე იდგა

იგი მხოლოდ ხელ–აწვდილი ღვთის უჩუმრად მარტო იდგა

ფიცილით და მელნის სარტყმლით განსაცდელთან მყარად იდგა...

                              ავთანდილ ზერტელი...(გაგრძელება იქნება)