არ მწამს გოდების, ძველი ოდების,
არ მწამს ხმაური, აურზაური,
თხოვნით მოგმართავ, ადამიანო,
იყავი ბავშვი და უცნაური.

ხმაური ომის, სიკვდილი გლოვის,
სიბრიყვე ბოდვის, აზარტი ცოდვის,
მორჩა, გეყოფა, ადამიანო,
როცა სიცოცხლე ხელახლა მოდის.

მოდის ლამაზად, მოდის ზვარაკად,
თითქოს კრძალვით და შემდეგ ამაყად,
მინდა ვიკითხო, ადამიანო,
რატომ დადიხარ ბედის ამარად?

მოდის იმედით ფიქრებიც ლურჯი,
მოჰქრის სიშლეგით გრძნობები ურჩი,
მინდა ვინატრო, ადამიანო,
შხამს მოარიდე ბაგები, ტუჩი.

ნუთუ ვერ ხედავ უფლისას ტაძარს,
რატომ ვერ ამჩნევ სიხარბით ამ გზას?
რისთის მოხვედი, ადამიანო,
როდის განდევნი სიბნელეს ნაძრახს?

წამით დროს ჩვენთვის დიდხანს უვლია,
ჟამსაც განაგებს ზევით უფალი.
მინდა გისურვო, ადამიანო,
იყავი მუდამ თავისუფალი!