ისევ თოვლია და ისევ წვიმს,

ისევ ადიდდა წყალი გულისა.

ისევ ნისლია და ისევ ცრის,

ისევ გლოვაა მკვდარი გულისა.

ისევ ქარია და ისევ ქრის,

სიყვარულს ისევ შავ ვარდს აყრიან.

ისევ ქარია და ტოტებს ხრის,

მიჯნურნი ნუთუ ისევ არიან?!

წვიმს, სიცივე გულში ჩაბუდდა;

წვიმს, და "ხმელ ვაზს" ასველებს გლოვა;

წვიმს, სადღაც შორს გული ადუღდა;

წვიმს, და ნუთუ კვლავ სევდა მოვა?!

ობოლი გრძნობა ისევ დადუმდა,

სულ ორი სიტყვა მეტი რად უნდა

და მოკვდა გული! და მოკვდა გული!

ისევ დადუმდა, გული დადუმდა.

და ისევ წვიმს, და ისევ წვიმს,

ისევ თოვლიან გრძნობას ვიფარებ.

ისევ ნისლია, და ისევ წვიმს,

მაგრამ, კვლავ იმედს გადავიფარებ.

                                    28.02.12წ.

                                მამუკა თეთრაძე