სიცოცხლე ახროტინდა.. ბოლო გზას ტკეპნის სიცოცხლე მიწაზე... სილა გააწნესო თითქოს... ყველაფერი უაზროდ უარაფროდ მიდის.. ასე მთავრდება ხოლმე.. მე მესმის მისი და არც ვადანაშაულებ... არაფერს არსებობის უფლება არ აქვს....ახლა ვგრძნობ სიცოცხლეს, რომელსაც ვიღაც ძალით აერთებს ჰაერზე.. ვიღაც როგორ ჩაბერავს ჰაერს რომ გააგრძელოს... და აგრძელებს. მე არაფერს არ ვაძალებ.. ვგრძნობ როგორ დავრჩი მარტო.. დიიიდ სინათლეშ მე სიბნელეს დავუწყე ძებნა.. ვგრძნობ როგორ დავკარგე რაღაც რაც მაძლევვდა ძალას სხვასავით მეფიქრა.. ახლა?? ახლა მარტო ერთ რამეს ვგრძნობ..დროის სიმცირეს... დრო არ მყოფნის.. ვერ ვასწრებ თუ არ ვასწრებბ ეს ნამდვილად არ ვიცი...

ამიტომა რ მწყდება გული... მე ვიღაცის ნათქვამს დავყვებოდი მუდამ..ახლა რობოტობაც მომბეზრდა..გულს ვუსმენ..გულს კიდევ სიცოცხლის ხროტინი ესმის... ალბათ ასე ჯობია;.... იმიტომ ამტკივდა ახლა ალბათ.. გული..სული.... ჩემმა ცხოვრებამ ერთიანად დაკარგა ყველაფერი.. ახლა მოუნდა თავის დამდაბლება..ახლა ცრემლების წამოსვლას მონდომებაც არ უნდა...

და მე ვგრძნობ.. ამხელა მიწაზე სულ მარტო დავრჩი.. ისე მარტო რომ ..ხანდახან ვუყურებ ჩემიანებს თვალებში და ვერაფერს ვკითხულობ.. ვერ ვგრძნობ მათგან წამოსულ სითბოს და მზრუნველობას... მე ვგრძნობ ჩემი სულის ნაწილები როგორ დაიბნენ მიწაზე და როგორ დაიფანტნენ... მე ვგრძნობ ჩემი სულის ნაწილები უფრო მეტი ყოფილან და მე ჩემიანებში არ უნდა მეძებნა მარტო...

და მე ვიგრძენი..სიცოცხლის ხროტინს ალბათ ბოლოჯერ ვისმენ.. თითქოს სცენაზე ვიდგე.. რამპები ჩაქრნნენ და..... ხელახლა ანთების შემდეგ ყველაფერი ჩვეულებრივად გაგრძელდეს... მაგრამ... ცხოვრება მართლა თეატრი არაა..არც მე ვარ მსახიობი... ჩამქრალი რამპები კი არასოდეს აინთებიან...

  ვგრძნობ... და კინო კადრებივით ჩაივლიან დაკარგული სიტყვები... არაფრისმთქმელი სიტყვები... უაზროდ გაყვანილი დროები.... უარაფრო წერილები..უსუნო ადამიანები... ვნახავ ჩემს სულის ნაწილებს... როგორ ექაჩებიან დაწყვეტილ ძაფებს.. ვნახავ დაკარგულ გრძნობებს... წამოსროლილ და ბოღმად დარჩენილ სიტყვებს.. ვნახავ და ვინანებ... ბევრს ვინანებ.. ყველაფერს ვინანებ..100 ჯერ დაშვებულ იგივე შეცდომას... მილიონჯერ ნათქვამ ტკივილიან სიტყვას... და კადრებს ცრემლებით დავასველებ... მაგრამ ამ კადრებს ვერაფერი წაშლის...

 ვგრძნობ.. რა არარაობად ვიქეცით ადამიანები... როგორ დავკარგეთ ის სიყვარული რაც გვაერთიანებდა... როგორ  გაგვეყინა გულები და როგორ დავყრუვდით...  ახლა არ ვიცი ალბათ სხვამაც გაიგო სიცოცხლის ხროტინის ხმა... და თუ ის შეწყდა... თუ რამპი ჩაქრა... არასოდეს აინთება... სიცოცხლე თეატრი არ არის... ერთი სცენა რამდენჯერმე არ თამაშდება...