მე წავალ, მაგრამ მთვარეს ვინ ეტყვის, რად ისწრაფვიან მზისკენ ჩრდილები,

ან ქარი ასე რატომ მიელტვის, ტირიფს წარსულის დანაპირებით...

მე წავალ, მაგრამ ვინ აალაგებს, სასთუმალს ასე ალერსით გაშლილს,

რად არ უსმენენ ყველაფრის გამგებს, როდესაც ცრემლით საუბრობს ბავშვი...

მე წავალ, მაგრამ წერილს ვინ დაწერს, ძველ მისამართებს ვინ გაახსენებს,

ღრუბლის ქარავანს მიმავალს ცაზე, მთვარის ფუნდუკთან ვინ დაასვენებს...

წასვლას რა უნდა, წავალ და მორჩა... მებრალებიან აქეთ დამრჩენი,

სიცოცხლის ყლუპი თუ რამე მომრჩა, არ შეხარბდებათ ახლად გაჩენილთ...

მე წავალ, მაგრამ იასამანებს, ვინ გახდის სევდას იისფრად ნაცვამს,

ვინ ამოავსებს ღია სამარეს, სულიდან მზირალს, ყოველთვის მკაცრად,

ან შენ ვინ გეტყვის, როგორ მიყვარდი, როგორ ჩამადნენ ხელში თოვლები,

უდაბურებას სადღაც მივარდნილს, რა სიახლოვით გავეჟრჟოლები....

ხო, ვინ აგიხსნის ფიქრის არაკებს, მე არაფერი, რომ არ შემძინა

და, მხოლოდ მისთვის მალაპარაკებ, მთვარეს ეტირა, მზეს გაეცინა...

მე წავალ, ვიდრე ისევ იწვიმებს და ცისარტყელას ფერებს ჩაკოცნის

და სინანულთა სულის სიმძმეს ეს მერამდენე თრობით გამოცლის...

მე წავალ დღეებს გავაძრობ ძაძას, ბოლოს და ბოლოს გაცვეთენ ფარჩებს,

მე წავალ რათა თქვენთან ჩემს ნაცვლად ამაოების იმედი დარჩეს...

ზეინაბ მეტრეველი