აკედია დაღლილობის, გულგრილობისა და უხალისობის მდგომარეობაა. ადამიანი, რომელიც ამ მდგომარეობაში იმყოფება, სამყაროსგან გათიშულია, დაკარგული აქვს ინტერესი სამყაროს მიმართ და შესაძლოა თავისი მოვალეობების შესრულების უნარიც კი დაკარგოს სრული აპათიის გამო. ეს მდგომარეობა ჰგავს დეპრესიას და ნიჰილიზმის ნიშნებიც ახასიათებს.

      თავდაპირველად სიტყვა აკედია გამოიყენეს იმ ბერ-მონაზვნების მდგომარეობის გამოსახატად, რომლებიც ასკეტურ ცხოვრებას განმარტოებით ეწევიან. ქრისტიანული ეკლესია აკედიას განმარტავს როგორც უუნარობას და გულგრილობას საქმისადმი ან ლოცვისადმი. ეს უუნარობა არ არის ფიზიკური ხასიათის, მას სულიერი სიღრმეები გააჩნია. ზოგიერთი ადამიანი აკედიას სიზარმაციის, ერთ-ერთი მომაკვდინებელი ცოდვის, წინაპირობადაც მიიჩნევენ. თომა აქვინელი თავის ნაშრომში "სუმა თეოლოჯიკა" აკედიას "მსოფლიოს მწუხარებასთან" ათანაბრებს. ეს ცოდვა მომაკვდინებელი ხდება, როცა ადამიანი თავის (შინაგანი) მართლებით პოულებს მიზეზებს საღვთო სიკეთისგან "გასაქცევად".

      აკედია, ფაქტობრივად, სამყაროსგნა გაქცევაა. ადამიანი გარბის მზრუნველობისა და პასუხისმგებლობისგან როგორც საკუთარი თავის ასევე სხვების მიმართაც. აკედიის უკიდურესი გამოხატულებაა სასოწარკვეთილება, რაც სუიციდით მთავრდება.

      ამ სულიერი დაავადების წინააღმდეგ 90-ე ფსალმუნშიცაა გადმოცემული " არა გეშინოდის შიშისაგან ღამისა და ისრისაგან, რომელი ფრინავნ დღისი; ღუაწლისაგან, რომელი ვალნ ბნელსა შინა, შემთხუევისაგან და ეშმაკისა შუა დღისა." შუა დღის ეშმაკი, იგივე მოწყენილობის ეშმაკი სწორედ აკედიას აღნიშნავს. წმინდა მამები ამ სულიერი სნეულების დამარცხები საშუალებას ევქარისტიის საიდუმლოში ხედავენ.

*****

Acedia (also accidie or accedie, from Latin acidĭa, and this from Greek ἀκηδία, negligence) describes a state of listlessness or torpor, of not caring or not being concerned with one's position or condition in the world. It can lead to a state of being unable to perform one's duties in life. Its spiritual overtones make it related to but distinct from depression. Acedia was originally noted as a problem among monks and other ascetics who maintained a solitary life.

Christian Church defines acedia as "a state of restlessness and inability either to work or to pray". Some see it as the precursor to sloth - one of the seven deadly sins. In his book Summa Theologica, theologian Thomas Aquinas identifies acedia with "the sorrow of the world" (compare Weltschmerz) that "worketh death" and contrasts it with that sorrow "according to God" described by St. Paul in 2 Cor. 7:10. For Aquinas, acedia is "sorrow about spiritual good in as much as it is a Divine good." It becomes a mortal sin when reason consents to man's "flight" (fugam) from the Divine good, "on account of the flesh utterly prevailing over the spirit." (ST, II-II, 35, 3). Acedia is essentially a flight from the world. It leads to not caring even that one does not care. The ultimate expression of this is a despair that ends in suicide.