სპორტულ გუნდში თამაში

სპორტულ გუნდში თამაში ავითარებს ადამიანებში თვითდისციპლინას, თანამშრომლობით უნარებს და ლიდერობას. აი, ამის შესახებ ჩემი ბიოგრაფიიდან გიამბობთ...

ჩვენს სოფელში, ჯიხაიშს რომ ეძახიან, ერთი დიდი შენობა იდგა, შენობაში დიდი დარბაზი იყო, იქ კი ორი საკალათბურთო ფარი. ეს იყო გუნდ ჯიხაიშის საწვრთნელი ბაზა. ჯიხაიშის საკალათბურთო გუნდი 1959 წელს ჩამოყალიბდა და მისი ყველაზე დიდი წარმატება იყო სამტრედიის სოფლების ჩემპიონატზე, ყველა მეზობელი თუ „ჩერეზმეზობელი“ სოფლის დამარცხება... ერთი-ორჯერ სამტრედიის სახელითაც მონაწილეობდა იმერეთის რეგიონალურ პირველობაზე... 1965 წელი, გუნდის ისტორიაში, ყველაზე მწუხარე წელი იყო - ამ დროს გარდაიცვალა ჯიხაიშის ორი მოთამაშე და მწვრთნელი... ავარიით... გუნდმა საქმიანობა შეწყვიტა...

2005 წლის ზაფხულზე, სოფელში დასასვენებლად ჩასულს, მომბეზრდა უსაქმურობა, წიგნის კითხვა, მდინარის ყურება, „ვიშე კოზირების“ ძახილი და ა.შ. სწორედ ამ წელს, ჯერ კიდევ კარგად რომ გამოიყურებოდა ჯიხაიშის საწრთვნელ დარბაზში, მოვისმინე გუნდის  ისტორია და უცბად გონებაში ინათა! მივხვდი როგორ გავიყვანო მწველი და მოწყენილი 3-4 თვე. გადავწყვიტე გამეკეთებინა ჯიხაიშის მოყვარულ კალათბურთელ გოგონათა გუნდი. სოფელში უსაქმური გოგონების მეტს რა იპოვით, ტელევიზორის და სერიალების ყურებამ სულ გადარია და გაატუტუცა ახალგაზრდობა. მშობლებსაც ადვილად დავიყოლიებდი, თუკი ვეტყოდი რომ ამ პრანჭიკელაობის მაგიერ, მათი შვილები სპორტულ ზაფხულში ჩაერთვენოდნენ. მათი გაწრთვნაც არ მეჩვენებოდა რთული... ისედაც დილაუთენია კრუხ-წიწილას, ძროხ-ხბოებს, ღორ-გოჭუნებს დასდევდნენ და საძოვარზე გაამწესებდნენ ხოლმე.

მოკლედ, ასე თუ ისე სოფლის საუკეთესო მოსწავლე და სპორტულად მომზირალ გოგონათა შვიდ კაციანი, ან უფრო მართებული იქნება თუ ვიტყვით შვიდ ქალიანი გუნდი გავაკეთე. გუნდის ვარჯიშები, გუნდის მომავალი მიზნები, ერთ მრგვალ მაგიდასთან წყდებოდა... ყველა თავის აზრს აფიქსირებდა და თუ საჭიროება მოითხოვდა მუდმივი კენჭისყრა და არჩევნები ტარდებოდა. ვარჯიშობდით მაშინ როცა ყველას ეცალა, ანდა მაშინ, როცა ყველა მოიცლიდა სავარჯისოდ. საწრთვნელი შეხვედრების მიღმა ვეხმარებოდით ერთმანეთს სასოფლო საქმიანობაში, მაგრამ ამ დროსაც ჩვენს გეგმებზე ვსაუბრობდით, ვმსჯელობდით, ვკამათობდით და საბოლოოდ ყველა ვთანხმდებოდით იმაზე, რომ მთავარია გუნდი და არა თითოეული ჩვენგანის მოსაზრება და ამბიცია. მართალია გუნდში იყვნენ გამორჩეულად კარგი მოთამაშე მანდილოსნები, მაგრამ ისინი არასდროს მიდიოდნენ გუნდის ნების საწინააღმდეგოდ. თამაშები მეზობელი სოფლის ვაჟ კალათბურთელებთან გვქონდა. გუნდის კაპიტნობა მე მხვდა წილად...

გუნდის ლიდერად ყოფნა საკმაოდ რთულია. შეხვედრების ორგანიზება, მოსაზრებათა შეჯამება, მსჯელობის გამართვა და სწორად წარმართვა, წევრების დამშვიდება, მობილიზება, კონცენტრირება. თამაშისას მუდმივი შეძახილი და ხმალშემართული ბრძოლა გონება დაფანტულობისკენ, სიზარმაცისკენ, უიმედობისკენ. „არიქა გოგოს“ ძახილი და „მე რა რომ ბიჭია, ჩვენზე სუსტია“_თი გამხნევება. მიუხედავად იმისა რომ რთულ და გამოუვალ შემთხვევებში გადაწყვეტილების მიღება მე მიწევდა, ვფიქრობ მეტ-ნაკლებად ვახერხებდი სწორი პოზიცია და აზრი გამეტარებინა, სწორი ნაბიჯები გადაედგა გუნდს.

დასრულდა ზაფხული და დასრულდა ჩემი ჯიხაიშის გუნდის კაპიტნობაც...

ამ 3-4 თვის განმავლობაში შევიძინე ნიჭი სხვათა გვერდში დგომისა, სხვათა აზრის გაზიარებისა და უდიდესი პასუხისმგებლობისა - მე გუნდის ლიდერი ვიყავი. 2005 წლიდან მოყოლებული დღემდე, დილის 6_ზე ფეხზე ვარ, არსად ვაგვიანებ და არსადაც არ მეჩქარება. ვიცი როგორ ვიმუშაო ჯგუფში, ვიცი როგორ მოვუსმინო სხვას, გავაგებინო ჩემიც და საერთოზე როგორ შევჯერდეთ, არ ვაწყენინო მას და არ ვიწყინო მე. ვისწავლე რომ უმჯობესია ბურთი გადააწოდო ფართან ახლოს მდგომს, ვიდრე თავად ირბინო და მიიტანო ბურთი კალათთან. გამოვიცადე იმაში, რომ გუნდის ლიდერი ის კი არაა ვინც ბევრს ყვირის, არამედ ის ვინც ჩუმათაა, ფიქრობს და იცის რა სჭირდება გუნდს. ამიტომ ვიმეორებ - სპორტულ გუნდში თამაში ავითარებს ადამიანებში თვითდისციპლინას, თანამშრომლობით უნარებს და ლიდერობას.