1. უარყოფენ ქალკედონის IV მსოფლიო საეკლესიო კრებას:

ა) უარყოფენ ქალკედონის კრების განსაზღვრებას ქრისტეში ღვთაებრივი და ადამიანური ბუნების ჰიპოსტასური ერთობის შესახებ. ასწავლიან, რომ იესო ქრისტეში ღვთაებრივი და ადამიანური ბუნება შეერთებულია ბუნებითად.

ბ) უარყოფენ ქალკედონის კრების სწავლებას იმის შესახებ, რომ ქრისტეს მკვდრეთით აღდგომამდე ჰქონდა უყვედრელი ვნებები (მაგ.: შიმშილი, წყურვილი, მონელება). ისინი ვერ განასხვავებენ უყვედრელ და ცოდვით ვნებებს, მათი სწავლებით იესო ქრისტეს მკვდრეთით აღდგომამდე არ ქონდა არანაირი ვნები, მათი სწავლებით იესო ქრისტეში ღვთაებრივი ბუნების ცეცხლმა დაშრიტა მისი კაცობრივი ბუნების ყოველი სინოტივე.

2. უარყოფენ V მსოფლიო საეკლესიო კრებას:

ა) უარყოფენ კონსტანტინოპოლის V მსოფლიო კრების სწავლებას: იმის შესახებ, რომ ნება ბუნების თვისებაა, და რომ ქრისტეს აქვს ორი - ღვთაებრივი და კაცობრივი ნება და მოქმედება, რომ ქრისტეს ერთ მნებებელსა და მომქმედს აქვს ორი ბუნებითი ნება და მოქმედება.

ბ) ასწავლიან, რომ ქრისტეში არის ერთი ღმერთ-კაცობრივი ნება და მოქმედება. მათი სწავლებით ქრისტე ავლენდა ხან ღვთაებრივ ხან ადამიანურ ნებას და მოქმედებას.

3. ამახინჯებენ ეფესოს III მსოფლიო კრების სწავლებას ქრისტეს ერთი ჰიპოსტასის შესახებ, რომ თავად ჰიპოსტასი ღმერთი სიტყვა იყო ჰიპოსტსი მისი ადამიანური ბუნებისა. უარყოფენ კრების სწავლებას იმის შესახებ, რომ ღმერთი სიტყვა არის მის ადამიანური ბუნების ჰიპოსტასი, რომ ყოვლაწმიდა ქალწულისგან მუცლადღებისთანავე კაცური ბუნების ჰიპოსტასი არის თავად ღმერთი სიტყვა. რომ ღვთაებრივი ჰიპოსტასი ღმერთი სიტყვა მუცლადღებისას, დარჩა რა ღვთაებრივ ჰიპოსტასად, გახდა კაცობრივი ჰიპოსტასი - ერთი ჩვენთაგანი:“მეძიებთ მე მოკლვად, კაცსა, რომელი ჭეშმარიტსა გეტყჳ თქუენ” (ინ. 8:40).

ა) ასწავლიან, რომ ყოვლადწმიდა ქალწულისაგან მუცლადღებულმა ღმერთმა სიტყვამ მიიღო ადამიანური ჰიპოსტასის მქონე ადამინური ბუნება, რომელიც მუცლადღებისთანავე მასთან შეერთბულია ჰიპოსტასურადაც და ბუნებითადაც.

ბ) მათი სწავლებით ქრისტეს ჰიპოსტასი არის, მუცლადღების პირველი წამებიდანვე ორი - ღვთაებრივი და კაცობრივი ჰიპოსტასისგან შეერთებული ერთი ჰიპოსტასი.

4. ამახინჯებენ და მწვალებრულ შინაარს სძენენ სამწმიდაოს გალობას: „წმიდაო ღმერთო წმიდაო ძლიერო წმიდაო უკვადავო შეგვიწალენ ჩუენ“,  კერძოდ ისინი გალობენ: „წმიდაო ღმერთო წმიდაო ძლიერო წმიდაო უკვადავო, ჩუენთვის ჯუარცმულო შეგვიწალენ ჩუენ“ რითაც:

ა) შემოჰყავთ ყოვლადწმიდა სამიბის მეოთხე პირი;

ბ) ყოფენ ერთმანეთისგან ერთის მხივ - ძე ღმერთს, რომელიც არის მამის ჰიპოსტასური ძალა, და მეორეს მხრივ - ჯვარცმულს, თითქოს სხვა არის იგი და განსხვავებულია ძლიერისაგან;

გ) ვნებულად აღიარებენ წმიდა სამებას და ძესთან ერთად ჯვარსმულად აღიერებენ მამას და სულიწმიდას.

დ) ასწავლიან რომ გალობა "წმიდაო ღმერთო წმიდაო ძლიერო წმიდაო უკვადო..." მიემართება ძე ღმერთს