ფილმი „ლევიათანი“ ეხმაურება საზოგადოების არაერთ პრობლემას, როგორებიცაა სხვადასხვა სოციალური ფენის ადამიანების ურთიერთობა, ადამიანთა უფლებები, საზოგადოებისა და რელიგიის ურთიერდამოკიდებულება და ა. შ.

      რა თქმა უნდა, სხვადასხვა სოციალური ფენის წარმომადგენლებს შორის ყოველთვის იყო დაპირისპირება, რასაც ფილმიც ადასტურებს და უსვამს ხაზს. გავლენიანი პირები ყოველთვის აღწევდნენ საწადელს, ხოლო დაჩაგრული დაბალი სოციალური ფენის წარმომადგენლების უფლებები კი ყოველთვის ილახებოდა. ისტორიას არაერთი შემთხვევა ახსოვს, რომ ესა თუ ის პიროვნება გაუკიცხავთ დაბალი სოციალური ფენის წარმომადგენელზე დაოჯახების ან თუნდაც უბრალოდ სურვილის გამოთქმის გამო. მათ შორის მეფეებიც არ იყვნენ გამონაკლისი.

      ფილმის ერთ-ერთი მთავარი იდეა ისაა, რომ ყველაფერში დამნაშავე არ არსებობს. ყველას საკუთარი დანაშაული აქვს. თითოეული ჩვენგანი დიდ დანაკარგს, ღალატს, შეურაცხყოფას განიცდის ცხოვრებაში. მაგრამ ამ ყველაფერმა ჩვენ არ უნდა დაგვასუსტოს და პირიქით უნდა გაგვაძლიეროს, ძალა შეგვმატოს. როგორც ანტუან დე სენტ-ეგზიუპერი გვასწავლის, „საკუთარი თავის გამართლება ყველაზე ძნელი საქმეა ამქვეყნად. საკუთარი თავის გამართლება უფრო ძნელია, ვიდრე სხვების. თუ შესძლებ, სწორი მსჯავრი დასდო შენს თავს, ნამდვილი ბრძენი იქნები.“ სიმართლისთვის თვალის გასწორება უსათუოდ ძნელია. მედალს ყოველთვის ორი მხარე აქვს და შეუძლებელია, რომ რაღაცაში ვინმე სრულიად დამნაშავე ან სრულიად უდანაშაულო იყოს. ჩვენ ყოველთვის საკუთარ თავში უნდა ვეძებოთ ყველაფრის მიზეზი და ყველაფერი სხვას არ დავაბრალოთ. ადამიანი საკუთარ თავს ვერ გაექცევი. ამასთან, ყოველსა ხედავს ჩვენი უზენაესი რაცა ხდება. უფლის გზები შეუცნობელია. ღმერთი არა ძალაში, არამედ სიმართლეშია.