იყო „რელიგიური“ თანამედროვე სამყაროში, საკმაოდ დიდი გამოწვევაა და ამავე დროს შეინარჩუნო ლიბერალური დამოკიდებულება სხვა რელიგიის წარმომადგენლების მიმართ, კიდევ უფრო რთულია. განვითარების სხვადასხვა ეტაპზე იცვლება საზოგადოების აზრი, წარმოდგენა და დამოკიდებულება ნებისმიერ საკითხთან დაკავშირებით და გამონაკლისი არც რელიგიაა. რატომ არსებობს მსოფლიოში რამდენიმე სახელმწიფო რელიგია და გაცილებით მეტი რელიგიური მიმდინარეობა, როდესაც ჭეშმარიტება ერთია, ისევე როგორც ღმერთი. ფაქტია, რომ მსოფლიო საზოგადოება ერთმანეთისგან განსხვავდება რელიგიური რწმენითა და მისდამი მიძღვნილი რიტუალებით, რაც აზრთა სხვადასხვაობას იწვევს თანამედროში მსოფლიოში წამოჭრილ აქტუალურ საკითხებთან დაკავშირებით, ჩვენ კი ვალდებული ვართ პატივი ვცეთ მათ ნებას, ვინაიდან, საზოგადოებათა მიხედვით, ჭეშმარიტების აღქმაც განსხვავებულია. რელიგიური ტოლერანტობა, ჩემი აზრით, სხვა არაფერია, თუ არა საზოგადოების რწმენის მრავალფეროვნება და ამ მრავალფეროვნების მიმართ ღია დამოკიდებულება, რაც საფუძველია განსხვავებული აღმსარებლობის მქონე ადამიანების მშვიდობიანი თანაცხოვრებისა. საქართველოს კონსტიტუცია მიგვითითებს: „საქართველოს მოქალაქენი თანასწორნი არიან სოციალურ, ეკონომიკურ, კულტურულ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში, განურჩევლად მათი ეროვნული, ეთნიკური და რელიგიური კუთვნილებისა...“, რაც საშუალებას გვაძლევს ვივარაუდოთ რომ საქართველო გამოირჩევა რელიგიური ტოლერანტობით, თუმცა არ უნდა დაგვავიწყდეს ისიც, რომ კონსტიტუცია ვერ გვაძლევს ყოველთვის უსაფრთხოების გარანტიას, რომ სხვადასხვა რელიგიის მიმდევრები არ იქნებიან ჩაგრულნი ან დევნილნი თავიანთი აღმსარებლობიდან გამომდინარე. რელიგიური ტოლერანტობა ჩემთვის ასოცირდება სიტყვის თავისუფლებასთან. თუ არ არსებობს თავისუფალ აზრი და გამოხატვის თავისუფლება ზედმეტია საუბარი რწმენის თავისუფლებაზე. არამარტო საქართველოს, ასევე მსოფლიოს საზოგადოება ვალდებულია შეეგუოს განსხვავებულ იდეებს კულტურულ და რელიგიურ დონეზე. თითოეული საზოგადობა ამაყობს საკუთარი რელიგიური აღმსარებლობით და ჭეშმარიტებით, რომლის შენარჩუნება დიდ სისხლისღვრასა და ბრძოლას უკავშირდება, ასე რომ ჩვენ არ გვაქვს უფლება უარვყოთ ადამიანთა რწმენა, მხოლოდ იმიტომ, რომ ის ჩვენი რწმენის ანალოგიური არ არის.