დღეს ისევ ჩემს ბეჭებზე შემოთენდა,
ვფიქრობ და…დღე ღამეში ამერია,
ვიგრძენი კვლავ რითმების შემოტევა,
ვიგრძენი ლექსი უფრო მყვარებია;
ვიდრე სხვა,დანარჩენი რამეები,
ლექსსთან ხომ ეს სამყაროც შეტრიალდა,
მაგრამ მთა??? არა მთას ვერ დავტოვებ,
ლექსს და მთას ერთნაირად ვეტრფივარ და;
რითმებიც ჯვარედინსი იკარგება,
ვხვდები რომ ამერია ყველაფერი,
და სისხლშიც მთის ძახილი იპარება.
მარტო მთა მიშველის, ვერაფერი,
მერანი,ე მანდ კართან მიაბით და,
მთებისკენ დამილოცეთ სავალი გზა,
ლექსები კვლავ სახეზე მიმაფითრდა,
და სულსიც პოეზია გადაგიჟდა.
საგზალიც შესაქები ჩამილაგეთ,
გრძნობებით დაამძიმეთ ხურჯინი და,
ხო მართლა…არაყიც გამიმზადეთ,
რომ ვჩანდე უჩინარი,უჩინიდან.
აბა ჰე და….(ბილიკებს შევუყევი),
ამინიც რა კარგია, სადარია,
დღეს ისევ ჩემს ბეჭებზე შემოთენდა,
დღემ ალბათ ღამეებიც გადარია. —