მესხეთში ზარზმას მივაქროლებ ფიქრებს გულისას

,საფარას სუნთქვით შეიმეცნებს გაშლილი ფრთები,

ბუზმარეთს საზღვარს გადაკვეთავს ოცნებებისას

,ჭულევში დაცვად აშოლტილი ჭაღარა მთები...

ხერთვისის ციხე მოგვიყვება ძველთა გმირობებს

,წინაპართ სისხლით გაპოხილ წყალს მოგვართმევს პეშვით,

ჭოროხის შვილებს, თურქთ კალთებში დაზრდილ ქართველებს

ცხოველთა მეფე დაიტირებს მრისხანე ეშვით...

სმენას მივაბყრობ აკვანთან მყოფ მომღერალ დედას

,მესხური ნანით რომ აძინებს ჩვილს მოღუღუნეს

,ტკბილი ჰანგებით მოკისკისე პატარას ვხედავ,

ეთამაშება ფანჯარასთან ქარს მოგუგუნეს.

აწყურში მშვიდად მძივებს აფრქვევს ქართული ზეცა,

ტაძრიდან ისმის მგალობელთა გალობა თბილი,

აბულის მთების ბანი მოჰქუხს, ხეობებს ეცა...

მესხეთს შეუკრა გადახსნილი გულ-მკერდზე ღილი...

ჩემი ტკივილი, ჩემი ტაო... სულის ღიმილი

,კლარჯეთს ხანძთა და ბანა, ოშკი, კენტად შთენილი,

ოპიზა გუმბათდანგრეული... სადღაც ჩივილი, 

მიტოვებულის წართმეულის ტანჯვა ძლეული...

ჩემი სამშობლო, მამული და კუთხე კუნჭული,

მიწის გოჯიდან დაწყებული ცის ვარსკვლავამდე,

მშობელი ქვეყნის ეს ნაწილი - მესხური გული...

მიყვარს და მუდამ მეყვარება კუბოს ფიცრამდე...