შემოდგომის თბილი,მზიანი საღამო იდგა.ვუყურებდი ბალახებს გრილი ნიავი რომ აქანებდა და ირწეოდა ოდნავ შესამჩნევად.მიყვარს შემოდგომა რადგან ხასიათით მგავს. მრავალფეროვანი,ხან ცივი, ხანდახან კიდევ თბილი, სევდიანი,მშვიდი,ნაზი . ასეთი ვარ მეც.გოდერძი ჩოხელის ლამაზ მოთხრობებს ვკითხულობდი და ხშირ-ხშირად გავხედავდი ხოლმე ბუნებას.ზოგ ხეს დასცვენოდა ფოთლები ზოგიც კი თავისი ნაყოფითა და ლამაზი ფოთლებით თავს იწონებდა.ძილი მეკიდებოდა მივწექი ჰამაკზე .თვალებში მზე მაჭყიტებდა,მაგრამ ოდნავადაც არ მაწუხებდა ეს. ქარი უკვე ძლიერად ქროდა მციოდა თან თბილად ვიყავი მეგონა ქარი საბანს მაფარებდა,ვთბებოდი,ქარი თითქოს მიმღეროდა,მიცინოდა,სიყვარულსა და ბედნიერებას მჩუქნიდა.ღიმილმა გადამიარა სახეზე , არ ვიცოდი რატომ ვიღიმოდი ვიცოდი რომ ბედნიერი ვიყავი,მაგრამ ჩაივლის შემოდგომის ტკბილი დღეებიც და კარს მოგვადგება ცივი,სუსხიანი ზამთარი.მასაც აქვს რაღაც ხიბლი .როდესაც სახლში თბილა გარეთ თოვს,ოჯახის წევრები საინტერესო ამბებს გიყვებიანდა შენც სიხარულითა და სიყვარულით აღსავსე უყურებ მათ.ეს მომენტი ლამაზად იბეჭდება შენს გონებაში და შემდეგ ბავშვობის ულამაზესი წლების ჩავლის შემდეგაც,კვლავ გათბობს ძალას გმატებს და სიყვარულით გავსებს, მიუხედავად იმისა,რომ ის უკვე წარსულია.ახლა კი ზამთრის მყუდრო დღეებში შენ უყვები შენს შვილებს ამ ამბებს მათაც ისეთივე გრძნობა ეუფლებათ და ალბათ მათაც ეს ეპიზოდი მთელი ცხოვრება ასე ტკბილად ემახსოვრებათ.