- რა უნდა ჰქონდეს ქალს კარგი?

- ქალს? - სამი რამ უნდა ჰქონდეს კარგი - ხასიათი, ტან-ფეხი და სახე.

- რაღა ახლა მოგინდა სიმარტივე? - თუმცაღა სწორი კია...

- ეგრე თუა, უფრო მარტივად უნდა გეთქვათ.

- როგორ მაინც?

- როგორ და: ხასიათი და გარეგნობა. თუმცა "ტან-ფეხი" გარეგნობაზე მოკლე სიტყვაა... ასოების მხრივ... უი, ჰო, სახე როგორ დამავიწყდა?

- მაშინ თქვენ სცადეთ...

- ნამდვილ ქალს... მისი გამოჩენიდან დავიწყებ, კარგი... ნამდვილი ქალი ფეხაკრეფით უნდა დაიარებოდეს... ოღონდ უნებურად

.- ფეხაკრეფით?

- კი. როგორც დევნილი... ან, მდევარი.

- და როცა მოვა,

- როდესაც მოვა და შემოგხედავს, რაღაცას მაშინვე უნდა მიგახვედროს- დუმილის დროსაც რაღაცას უნდა ამბობდეს ნამდვილი ქალი.

- ეს როგორ...- ზურგიდანაც რომ აათვალიერო, მაინც უნდა მიხვდე - მხარი, კისერი, ნამდვილი ქალის წელი, ხელები,

მუდამ ამბობენ...

- რას ამბობენ...

- არ იცი ის შენ... და თუ პირისპირ დგას და გიყურებს, მაშინ... ო, მაშინ...

- თვალებით ყველაფრის თქმა უნდა შეეძლოს, ყველაფერს მიგანიშნებს, და რაც მთავარია, უნდიხარ შენ თუ არა...- სახის ჩრდილები,

- ყველაფერსა აქვს თავისი ჩრდილი, - შუბლს, თმას, ცხვირს, ტუჩებს...

- ქალი საჭიროების შემთხვევაში უნდა იყოს თავაზიანად მოსაუბრე და სასიამოვნო მსმენელი, და რაღა თქმა უნდა, სასარგებლო კერძებსაც ამაღლებული შექების ღირსად უნდა ამზადებდეს.

- არა, მაინც რა უბედური გამოთქმა იყო - ტან-ფეხი...

- თქვენ ბრძანეთ უკეთ, ჩვენ მოსმენაც კი შეგვიძლია მოთმენით, დიახ, უკიდურესი აუცილებლობის გამონაკლის შემთხვევებში.

- ეს ერთადერთია, როცა ვიბნევი,- არ შემიძლია...

- რატომ?

- რატომ და მას არ ძალუძს სიტყვით მოიაროს ქალის კარგი სხეულის ღირშესანიშნავი ადგილები.

- არა, არა, მაგიტომ არა...

- აბა რატომ?

- რატომ და ვიბნევი, - თავიდან რომელს მივადგე, რომელი ერთი...

- აი, თუნდაც ხელისგული...

- ნამდვილი ქალის ხელი აიღეთ, ვიწრო ხელისგულს დახედეთ და ნაზ, მშრალ ხაზებს დიდხანს უცქირეთ... მერე ფრთხილად ჩამოაყოლეთ სამი თითი და თვალებში შეხედეთ - მაშინ მიხვდებით, ნამდვილი ქალი თუა... ანდა, საკუთარი ხელისგული დაადეთ და მაშინვე რაღაცას იგრძნობთ - რაღაც შორეულს, რაღაც ბუნდოვანს, ყოველთვის გეტყვით ქალის ხელისგული...