რა გესაქმება, სიყვარულო, დედამიწაზე?! დროსა და სივრცეს შენს ლაჟვარდთან, თქვი, რა ხელი აქვთ?! შენი უღელი პეპლების ფრთებს უჭირავთ ცაზე, შენი ტვირთები გულუბრყვილო თეთრ კრავებს მიაქვთ. შენ აქ რა გინდა?! შენი ბინდა ზეცაში უთქვამთ! ადამიანებს რას გვასწავლი, რას გამოგვრჩები? საკუთარ თავის სიყვარულში გველევა სუნთქვა, მერე გვიკვირს, რომ უსაშველოდ მძიმდება ჯვრები. რა გესაქმება, სიყვარულო, დედამიწაზე, სამ-სამჯერ გგმობენ პეტრესავით როცა მსახურნი, ამოგათრევენ ახლადგახსნილ მზესაფლავიდან ბილწ ბრალდებებით- ამაზრზენით და უსახურით. როცა გთათხავენ , გათრევენ და გაკრავენ ჯვარზე და მერე შენი ნაწამები სხეული მიაქვთ, როცა აისზე გირეკავენ დაისის ზარებს, არ აკარებენ შენს სუდარას ვარდთა და იათ...