მენავეების ხმაური და გონდოლების ზედაპირული შეცურვა წყალში...

  - შენ! იცი, რომ წყლის სიწყნარე იზიდავს ადამიანებს?

  - კი, მაგრამ აქ ხომ არავინ მოდის...

  - როგორ არა, აქ წყვილები ერთმანეთს სიყვარულს უხსნიან.

  - და შენ გჯერა?

  - კი მჯერა!

  - არა ! ეს მოჩვენებითია, შენ შეგხვედრია? ის აქ არ ხარობს.

  - ხარობს! კი შემხვედრია, გაიხედე ის ყველგან არის სადაც გინდა რომ დაინახო. ალბათ შენ არ გინდა, რომ ხედავდე...

  - არ არსებობს!

  - ისევ... აი , აი შეხედე მოდიან, არამარტო მჯერ არამედ ვიცი და ვხედავ, მოდიან, ჩუმად... მე მათ წყლის ისწყნარეს ვაჩვენებ, უფრო შეუყვარდებათ... აი ნახავ, შენც იცი, რომ არსებობს მაგრამ არ გინდა დაიჯერო ... კარგად ვერ ახელ თვალებს! შეხედე დადებითად ყველაფერს და უარყოფითის ადგილი აღარ დარჩება! და თუ ელოდები არ არის ფუჭი შენი ლოდინი, თუ ჯერ არ მოსულა არ გეგონოს, რომ არ არსებობს... დაფიქრდი იქნებ შენ უკეტავ გზას...

      თვალცრემლიანს ტკივილი მოერია ეს სიტყვები, რომ მოისმინა.

  - თვალცრემლიანო ჩაჯექი ნავში, მაგრამ... მაგრამ სიცივეს ნუ გადასდებ წყვილებს, მათ სიყვარული ათბობთ.

      ბედნიერება წავიდა... თვალცრემლიანი კი იჯდა თავის ნავში, ცრემლები წყალში გადაეღვარა და იმედის ნათელი ისე მოეფინა, ისე, რომ...

      კარებზე კაკუნია... გაიღო კარი და რას ხედავს, ის მის წინ იყო, რისიც აქამდე არ ჯეროდა!!!