ძლივს მოგისწარი და დაგიჭირე - კინაღამ წყალს არ შემოერიე. წაგიყვანე უფრო შორს, უფრო გულდასმით დაგარიგე, გულდასმით და მკაცრად, - შენ უკვე დიდი კაცი ხარ, რა არის ასეთი გაუგონრობა, როგორც არ უნდა გესმოდეს, რომ ერთ წუთში გამოგიყვან დედასაც! შენ კვლავ დამეთანხმე - ფეხს არ მოიცვლიდი, მაგრამ გამოვბრუნდი თუ არა და შემოვედი წყალში, შენ მიმოიხედე, თითქოს შეგეშინდა მარტოობისა და მაშინვე გამოექანე ჩემკენ. აქაც ძლივს მოგისწარი, წყალში რომ არ შემოგეტოპა.

     მეტი გზა არ იყო, შეგისვი მხარზე, ისევ დედასთან გამოგიყვანე. დაგტოვეთ ახლა ამ ნაპირზე. მეც დაგარიგე, დედამაც - რომ არაფერი იყო საშიში, რომ ერთ წუთში შენთან გავჩნდებოდი. შენც დაგვეთანხმე, დარჩებოდი ფეხს არ მოიცვლიდი. ავიყვანე დედა, შევედი წყალში და შენ ისევ გამოგვყევი იმ წამსვე უკან. მაშინ დედას ვუთხარი, რომ შენ აეყვანე. დედამ გაკვირვებული შემომხედა. - აიყვანე-მეთქი! - გავუმეორე. აგიყვანა შეფიქრიანებულმა. მე დაგწვდით ისევე, ორივეს ერთად, აგიტაცეთ და ეგრე, სამ სართულად, სიცილით, შეძახილებით გავედით გაღმა.

     უზომო იყო შენი სიხარული, შენიც და ჩემიც, რომ მე ეს შევძელი, რომ მე ღონიერი ვიყავი. - კიდევ! კიდევ! კიდევ! - იძახდი შენ. - რა კიდევ? - კიდევ გაგვიყვანე რა! კიდევ გაგვიყვანე!

     მე ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ვიყავი და, მიუხედავად დედაშენის წყრომისა, კიდევ გაგიყვანეთ და კიდევ გამოგიყვანეთ იმ ცივ წყალში...

     ხნიერი სახენაღვლიანი კაცი წერას შეწყვეტს და ფანჯარას აშტერდება.

     გარეთ ქარიანი დღეა, თან ქარია, თან წვიმს, წვიმაში თოლვსაც ურევს.

     ხნიერი, სახენაღვლიანი კაცი მარცხენა ხელს შეუბჯენს დამძიმებულ შუბლს.