უი, საწყალი როგორ მოკვდა, რა კარგი კაცი იყოო - იტყვიან ხოლმე. შე კაი დედ-მამის შვილო, თუ ასეთი კარგი იყო, ახლა გაგახსენდა? აქამდე ხმას რატომ არ იღებდი? რატომ არ ედექი გვერდში განსაცდელის დროს? რატომ არ შეაშველე დახმარების ხელი როცა ხედავდი, რომ წაიქცა? სად იყავი მანამდე, როდესაც თვალებით გთხოვდა შველას? როდესაც ნაღვლიანი დადიოდა ქუჩაში ან ეზოში და შენ ნორმალურად არც კი ესალმებოდი.

            ასეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ სანამ შენი გული ფეთქვას არ შეწყვეტს, მანამდე ვერ გახდები კარგი ადამიანი. როდესაც შეწყვეტს, მერე იწყება გაუთავებელი მოგონებები, გაუთავებელი წუწუნი მონატრებაზე, მერე გვახსენდება როდის, სად, როგორ და რანაირად ატარებდით დროს. რომ გარდაიცვლება ადამიანი მერე ატყდება ახლობლებში რეკვა, გაიგე ბიჭო "ის" მომკვდარა, საწყალი კაცი არადა რა ახალგაზრდა იყო. ჯერ ერთი მოკვდა არა, გარდაიცვალა და მერე მეორეც, თუ არ იცი რა არის ამ ქვეყნიური გარდაცვალება და იმ ქვეყანად დაბადება, ხმა მაინც არ ამოიღო და მიცვალებულს მაინც არ დასწამო ცილი, ვითომ და მოკვდა. ყველა დაიფაროს ღმერთმა სიკვდილისგან. სიკვდილი სულის გაქრობას ნიშნავს, სულის რომელიც უფალმა შთაბერა ადამიანს, იმისათვის რომ ამქვეყნიური ბორკილი (ხორცი) ატაროს.

            არ მიყვარს გაუთავებლად მოლაპარაკე, ასაკში შესუი ხახი, რომლებმაც დანამდვილებით არ იციან რისთვის არის საჭირო ესა თუ ის რიტუალი, რაც გარდაცვლილი ადამიანისთვის არის საჭირო და ყოვლის მცოდნეებივით ჭკუას გარიგებენ, მოითხოვენ რომ ზედმიწევნით შეასრულო ის ტრადიციები რაც წინაპრებმა დაგვიტოვეს, მიუხედავად იმისა რომ დამახინჯებულად და არასწორად აქვთ მათ ეს გაგებული და დარწმუნებული ვარ არა ერთგზის გაკეთებული.